Αχρηστος εγώ; Το γράμμα ενός μαθητή του δημοτικού που πρέπει ΟΛΟΙ να διαβάσουμε

Διαβάζοντας το παρακάτω γράμμα είναι σοκαριστικό το γεγονός πώς ένα παιδί καταφέρνει με απλά λόγια και σκέψεις να μας ταρακουνήσει.

«Ξημέρωσε. Νυστάζω. Δεν χόρτασα ύπνο. Ακούω τη φωνή της μαμάς. Τι θα κάνω τώρα; Θέλει να με βάλει να ξαναγράψω αυτή τη ρημάδα την ορθογραφία. Αφού όσες φορές και να τη γράψω, πάλι λάθη θα κάνω.

Είμαι ένας μπουμπούνας. Το “πε κι ο μπαμπάς. Τίποτα δεν θα καταφέρω. Πάλι μαλώσανε χθες. Η μαμά τού είπε να είναι πιο προσεκτικός κι εκείνος είπε πως αυτή φταίει για όλα. Ολο μαλώνουν τελευταία. Δεν θέλω να μαλώνουν και για μένα.Αμάν κι αυτή η μαμά! Πού τη βρίσκει τέτοια όρεξη πρωί πρωί; Κάθε μέρα με βασανίζει. Χθες της είπα ότι δεν την αγαπάω.

Δεν είναι αλήθεια. Την αγαπάω, αλλά ήθελα να την πονέσω. Ξέρω ότι αυτό τη θυμώνει.Και όταν το ακούει βάζει τα κλάματα και αρχίζει να λέει πως για το καλό μου τα κάνει, όλο τρέχει για μένα και τίποτα δεν κάνει για τον εαυτό της και πάλι μαλώνουν με τον μπαμπά γιατί της λέει ότι κάνει τόση πολλή προσπάθεια και μια τρύπα στο νερό κάνει

.Προχθές με πήγαν σε ένα μέρος που έγραφε: παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Καλά ήταν. Μου έδωσαν και καραμέλες και με έβαλαν να γράψω κάτι πράγματα. Μετά η μαμά και ο μπαμπάς μίλησαν με μια κυρία. Οταν φύγαμε, ο μπαμπάς ξεφύσαγε και δεν μιλούσε. Πρέπει να έχω κάτι πολύ σοβαρό. Ομως εγώ νιώθω καλά.

Ούτε πυρετό έχω, ούτε η κοιλιά μου πονάει. Μόνο που κάνω πολλά λάθη στην ορθογραφία. Και τα γράμματά μου είναι… στραβούτσικα. Βαρέθηκα να μου γράφει η κυρία «καλύτερα γράμματα». Και δεν μου αρέσει καθόλου να με λένε μπουμπούνα και άχρηστο. Μήπως έχουν δίκιο; Αλλά πάλι, μπορεί ένας άχρηστος να ζωγραφίζει ωραία όπως εγώ; Μου φαίνεται, οι μεγάλοι είναι πιο άχρηστοι.

Β.Κ.Μαθητής ΣΤ” Δημοτικού»
Το γράμμα δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία και στο enet.gr

news24world.com

Υποχρεωτικά μαθήματα κολύμβησης στα δημοτικά σχολεία τη νέα σχολική χρονιά

Μάθημα κολύμβησης εισάγεται από τον Σεπτέμβριο στα δημοτικά σχολεία της χώρας που βρίσκονται σε απόσταση μέχρι και 25 χιλιόμετρα από κολυμβητήρια. Η κολύμβηση θα διδαχθεί υποχρεωτικά και κατά προτεραιότητα σε όλους τους μαθητές της Γ΄ τάξης και της Δ΄ τάξης σε ειδικές περιπτώσεις.

Αναλυτικά, η απόφαση του υπουργείου Παιδείας ορίζει τα εξής:

• Ο αριθμός των μαθημάτων θα είναι 10 – 12 και θα ολοκληρώνονται σε ένα τρίμηνο, εκτός και αν υπάρχουν ειδικές περιπτώσεις π.χ. λόγω καιρικών συνθηκών.

• Κάθε μάθημα θα υλοποιείται εντός ενός συνεχόμενου διδακτικού δίωρου το οποίο θα περιλαμβάνει τον χρόνο μετάβασης των μαθητών από και προς τον χώρο διεξαγωγής του μαθήματος και τη χρονική διάρκεια διδασκαλίας του αντικειμένου.

• Σε κάθε εκπαιδευτικό δίωρο θα συμμετέχει ένα τμήμα της σχολικής μονάδας που θα συνοδεύεται από τον καθηγητή Φυσικής Αγωγής (ΠΕ11) του τμήματος.

• Υπεύθυνοι για τη διδασκαλία της κολύμβησης θα είναι τρεις μόνιμοι εκπαιδευτικοί ή και αδιόριστοι πτυχιούχοι Φυσικής Αγωγής, με ειδικότητα στην κολύμβηση, προκειμένου να τηρηθεί η αναλογία 10:1 μαθητών ανά καθηγητή / προπονητή. Ο συνοδός εκπαιδευτικός ΠΕ11 θα είναι παρών επιβλέποντας τα μαθήματα και μαζί με τους διδάσκοντες θα έχουν την εποπτεία των μαθητών στα αποδυτήρια των κολυμβητηρίων πριν και μετά το μάθημα.

• Οι μετακινήσεις από και προς τη σχολική μονάδα θα πραγματοποιούνται σύμφωνα με τις ισχύουσες, περί μετακίνησης μαθητών, διατάξεις και χωρίς δαπάνη για το υπουργείο Παιδείας.

Οι σχολικές μονάδες θα ενημερωθούν για τα κολυμβητήρια στα οποία θα υλοποιηθεί το μάθημα μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου, ενώ έως τις 7 Σεπτεμβρίου οι διευθυντές των σχολικών μονάδων θα πρέπει να δηλώσουν στις Ομάδες Φυσικής Αγωγής της οικείας Διεύθυνσης το τρίμηνο στο οποίο θα διδαχθεί το αντικείμενο της κολύμβησης, την ημέρα, το διδακτικό δίωρο και το κολυμβητήριο που επιθυμούν.

πηγή: womantoc.gr

 

Θρίλερ στη Γλυφάδα: Προσπάθησαν να απαγάγουν δυο παιδιά με λευκό βαν!

Σύμφωνα με την καταγγελία που έκαναν τα δύο αγόρια, μια γυναίκα προσπάθησε να τα βάλει σε ένα όχημα με φιμέ τζάμια – Τα σενάρια που εξετάζει η αστυνομία

Ένα πραγματικό θρίλερ έλαβε χώρα το μεσημέρι της Κυριακής στη Γλυφάδα όπου δύο μικρά παιδιά κατήγγειλλαν ότι λίγο έλειψε να πέσουν θύματα απαγωγής.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του τηλεοπτικού σταθμού Star, τα παιδιά, ηλικίας εννέα και 12 ετών, είπαν ότι προσπάθησαν να περάσουν το πεζοφαναρο στη λεωφόρο Βουλιαγμένης για να επισκεφτούν τη θεία τους, όταν ξαφνικά μια μελαμψή γυναίκα -περίπου 55 ετών-, η οποία φορούσε ένα μωβ φόρεμα, προσπάθησε να τα αρπάξει.

Κατά τη διήγηση των δύο παιδιών η γυναίκα πήρε στην αγκαλιά της το ένα από τα δύο παιδιά και τότε στο σημείο έφτασε και ένα άσπρο βανάκι με φιμέ τζάμια. Τα αδέρφια άρχισαν να κλωτσούν και να φωνάζουν όταν η γυναίκα προσπάθησε να τα βάλει στο όχημα και -ευτυχώς- τις κραυγές τους άκουσε ένας άντρας ο οποίος εκείνη την ώρα βρισκόταν στον κήπο του σπιτιού του.

Και αυτός με τη σειρά του άρχισε να φωνάζει με αποτέλεσμα η γυναίκα να πανικοβληθεί, να μπει στο βαν και να εξαφανιστεί.

Τότε, τα παιδιά άρχισαν να τρέχουν πίσω από το λευκό όχημα φωνάζοντας «αυτό είναι, αυτό είναι» και έφτασαν μέχρι το σπίτι της θείας τους, στην οποία προσπάθησαν να εξηγήσουν τι είχε συμβεί.

Αμέσως ενημερώθηκε για την υπόθεση η αστυνομία και ξεκίνησαν έρευνες σε όλη την Αττική για τον εντοπισμό του οχήματος και της γυναίκας οι οποίες μέχρι στιγμής δεν έχουν αποτέλεσμα.

Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι επειδή την καταγγελία για την αρπαγή την έκαναν τα παιδιά, η Ασφάλεια Αττικής που ασχολείται με την υπόθεση, περιμένει να πάρει καταθέσεις από τα δύο αγόρια αλλά και τη γυναίκα που τα φροντίζει προκειμένου να ρίξει «φως» στην υπόθεση.

Ήδη τα δυο παιδιά οδηγήθηκαν στο τμήμα Ανηλίκων στο κτήριο της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής προκειμένου να εξεταστούν από ψυχολόγο της ΕΛΑΣ καθώς τα δύο κύρια σενάρια που εξετάζονται είναι είτε η υπόθεση να στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα είτε να πρόκειται για μια ιστορία που -για δικούς τους λόγους- έπλασαν τα παιδιά καθώς απομακρύνεται το σενάριο πίσω από την υπόθεση να κρύβεται κάποια οικογενειακή διαφωνία.
Πηγή: www.protothema.gr

Εξηγώντας τι σημαίνει το τέλος των διακοπών

Οι διακοπές αποτελούν για όλους μας ένα ευχάριστο διάλειμμα από την απαιτητική καθημερινότητα. Ιδιαίτερα για τους γονείς, είναι μια καλή ευκαιρία να περάσουν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους, να τα χαρούν και να παίξουν μαζί τους. Τι συμβαίνει όμως όταν οι διακοπές τελειώσουν και γυρίσουμε στους καθημερινούς μας ρυθμούς;

Οι μητέρες συχνά αισθάνονται ανεπαρκείς αφού απουσιάζουν πολλές ώρες από το σπίτι και τα παιδιά παραπονιούνται ότι τους λείπει επισημαίνει η ψυχολόγος κ. Νίκη Νικολάου. Αυτή λοιπόν είναι μια δύσκολη κατάσταση που δημιουργεί συναισθηματική φόρτιση.

Καλό θα ήταν να μιλήσουμε στο παιδί μας εστιάζοντας πρώτα στα θετικά. Δηλαδή να πούμε ότι το τέλος των διακοπών σημαίνει επιστροφή στην βάση μας και στα παιχνίδια με φίλους, συμμαθητές και σε εξωσχολικές δραστηριότητες που το παιδί αγαπά. Ανάλογα με το αναπτυξιακό του στάδιο, να του εξηγήσουμε ότι δεν μπορούμε να είμαστε συνέχεια μαζί, καθώς η μαμά θα πρέπει να πάει να δουλέψει και το παιδί να πάει σχολείο. Το παιδί μαθαίνει έτσι ότι η εργασία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής των ενηλίκων όπως είναι και το σχολείο για τα παιδιά.  Μην ξεχνάτε άλλωστε ότι η εργασία προσφέρει τόσο σε εσάς όσο και στο παιδί σας καλύτερη ποιότητα ζωής.
Επίσης, είναι σημαντικό να προετοιμάζουμε τα παιδιά από πριν για την απουσία μας, και να τηρείται όσο πιο πιστά το ωράριο και η ρουτίνα τους. Κυρίως στην νηπιακή ηλικία, να ενημερώνεται σωστά το άτομο που θα φροντίζει το παιδί για τις συνήθειές του, αφού μπορεί η δυσαρέσκεια να εκδηλωθεί με προβλήματα στην λήψη τροφής και στον ύπνο.

Βέβαια, το πιο σημαντικό όλων δεν είναι τι θα πείτε στο παιδί, αλλά να το ακούσετε προσεχτικά, να νοιώσετε την ανάγκη του και να προσπαθήσετε με την στάση σας να το καθησυχάσετε.

Πώς να διαχειριστείτε τις ενοχές

Η ενοχοποίηση μόνο κακός σύμβουλος μπορεί να είναι καθώς πολλές φορές οι γονείς οδηγούνται στο να δωροδοκούν τα παιδιά και να τους κάνουν όλα τα χατίρια προκειμένου να ξεγελάσουν τις τύψεις τους. Αρχικά, αξιολογήστε πόσο χρόνο χρειάζεται να λείπετε από το σπίτι.
Αν επαναξιολογήσετε τις υποχρεώσεις σας, μπορεί να καταλάβετε ότι δεν είναι όλες τόσο σημαντικές όσο θεωρούσατε. Αναλογιστείτε ακόμα αν είναι ποιοτικός ο χρόνος που περνάτε με το παιδί σας. Είστε μαζί του ουσιαστικά; Παίζετε μαζί του; Το ακούτε προσεχτικά ή βρίσκεστε παθητικά εκεί;

Είναι χρήσιμο να προσπαθείτε να οργανώνετε πολλές δραστηριότητες τα απογεύματα και τα σαββατοκύριακα μαζί με το παιδί σας. Για παράδειγμα, παίξετε επιτραπέζια παιχνίδια, δείτε κινούμενα σχέδια, κυνηγηθείτε μέσα στο σπίτι, πηγαίνετε μια βόλτα στο πάρκο ή στην παιδική χαρά. Αυτές οι δραστηριότητες καλό είναι να γίνονται σε συνεννόηση με το παιδί και να δίνεται η δυνατότητα επαναξιολόγησης τους ώστε να είναι συμβατές με τα ενδιαφέροντα και την ηλικία του.
Σε περίπτωση που κάποια μέρα η κούραση ή κάποιο άλλο πρόβλημα δεν σας επιτρέπει να είστε ουσιαστικά εκεί, η ειλικρίνεια είναι η καλύτερη λύση. Εξηγήστε στο παιδί πως νοιώθετε κι ανανεώστε το ραντεβού σας για παιχνίδι κάποια άλλη στιγμή.

Τέλος, μην ξεχνάτε ότι μια μητέρα δεν είναι μόνο μητέρα, έχει κι άλλους ρόλους στη ζωή της. Είναι απαραίτητο λοιπόν να κάνετε και πράγματα μόνοι σας, με φίλους ή με το σύντροφό σας προκειμένου να ανατροφοδοτείτε τον οργανισμό σας και να ξεκουράζεστε. Αν εσείς δεν αισθάνεστε καλά, δεν θα είστε πραγματικά καλά ούτε και με το παιδί σας.

Ευχαριστούμε για τη συνεργασία την κ. Νίκη Νικολάου, Ψυχολόγο, Msc, με ειδίκευση στη συστημική ψυχοθεραπεία.

Πηγή: vita.gr

www.babyads.gr

«Είμαι 18» σου λέει – που είναι τα ωραία χρόνια που του φορούσες μπρατσάκια στην παραλία;

by Μαργαρίτα Αλευρίδη

Αν είσαι μαμά παιδιού που μόλις έδωσε Πανελλήνιες εξετάσεις ήρθε η ώρα, μετά από μια δύσκολη και απαιτητική σε όλα τα επίπεδα χρονιά, να χαλαρώσεις. Επιτέλους. Θυμάσαι λοιπόν πως την ώρα που έστυβες τόνους πορτοκαλάδας, που ξενυχτούσες για να μην μένει ξύπνιο μόνο του, που αγωνιούσες μέχρι να βγει από το εξεταστικό κέντρο, είχες δώσει μια υπόσχεση στον εαυτό σου. Δοθείσης πρώτης ευκαιρίας, να κατευθυνθείς παραλιακά, να απλώσεις την πετσέτα στην ξαπλώστρα και να περιμένεις εναγωνίως έναν καφέ να έρθει για να ξεχαστείς τελείως αυτάρκης από τα εγκόσμια με το βλέμμα στον ήλιο και τους γλάρους να κρώζουν ολούθε. Και αυτή η στιγμή ήρθε. Και είναι τέτοιες αυτές οι στιγμές που νομίζεις πως τίποτα δεν θα μπορέσει να σε βγάλει από την νιρβάνα τους. Ούτε ο ήχος από τις ρακέτες του διπλανού. Ή μήπως όχι; Ε;

Μήπως όχι μάλλον γιατί το κινητό χτυπάει και στο «μαμαααά, συμφωνείς να πάω με την παρέα μου διακοπές στην Πάρο;» που είχε προβλέψει η μετεωρολογική ως αναμενόμενη για την εποχή μπόρα εσύ σκέφτεσαι τα απλωμένα ρούχα στο μπαλκόνι που θα γίνουν σε δύο λεπτά άχρηστα και αρχίζεις να μαζεύεις πετσέτες, αντηλιακά και την νιρβάνα από την ξαπλώστρα άρον άρον.
Το περίμενες, είναι αλήθεια. Το ήθελες, είναι αλήθεια και αυτό. Μεγάλωσε τόσο; Βέβαια, καλά θα ήταν και στο εξοχικό μαζί σου να του μετράς τις μπουκιές αλλά η κουλ μαμά που είχες ντυθεί για χρόνια έχει καταχωρημένα στα πανό της πολλά τσιτάτα περί ζωογόνας αυτονομίας των παιδιών.

Μεγάλωσε τόσο λοιπόν και που ναι τα χρόνια – ωραία χρόνια που του φόραγες τα μπρατσάκια στην παραλία και το έκανες άσπρο από το αντηλιακό; Θυμάσαι; Που, σαν να ήταν χθες, καθόσουν στην άμμο μαζί του με τις ώρες και φτιάχνατε πύργους με τα κουβαδάκια. Που το κυνηγούσες για να φάει φρουτόκρεμα και να βάλει καπέλο.
Μετράς λοιπόν ως το τρία μπας και ανακτήσεις μία ηρεμία τουλάχιστον φαινομενική και απαντάς με το πιο πλατύ σου χαμόγελο «βεβαίως και συμφωνώ, πόσο ζηλεύω, φανταστικά θα περάσετε, θυμάμαι κι εγώ στην ηλικία σου…»
Μόνο ο σερβιτόρος, που έχει μείνει με τον φρέντο στο χέρι, ξέρει πως περισσότερο μοιάζεις με κατσαρίδα σε απόγνωση απέναντι από το raid, παρά με άνθρωπο που «θυμάται κι αυτός στην ηλικία σου» και νοσταλγεί. Είσαι εσύ έτοιμη να πεις στο παιδί σου την ώρα που σαλπάρει το πλοίο για το νησί «seize the day»; Oh captain, my captain, ειλικρινά δεν είσαι. Εσύ είσαι έτοιμη να παίρνεις κάθε πρωί τηλέφωνο στην ρεσεψιόν του ξενοδοχείου και να βάζεις τον υπάλληλο να μετράει κεφάλια ή να ντυθείς βότσαλο και να τρέχεις από παραλία σε παρτέρι.
Όπως καταλαβαίνεις, για να πάει αυτό το παιδί διακοπές μόνο του και για εσένα να μην τρέχει κάστανο εδώ πίσω, θα πρέπει να έρθεις σε ρήξη με τον εαυτό που είχες συνηθίσει μέχρι τώρα. Θα την φας την φρίκη σου και θα εκτεθείς και στην ξαδέλφη σου που πριν από τρία χρόνια ζορίστηκε όταν το δικό της παιδί ετοίμαζε βαλίτσες. Είχε μαλλιάσει η γλώσσα σου να της λες ξανά και ξανά πως η γυάλα λειτουργεί ανασταλτικά για την ζωή έξω από το σπίτι, πως τα παιδιά πρέπει να αυτονομούνται και να γίνονται ανεξάρτητα, που τι θα κάνει αν περάσει σε σχολή στην επαρχία, που άστο να πατήσει στα πόδια του, που, που, που..», έλεγες, έλεγες και τι δεν έλεγες. Τώρα που ήρθε η δική σου σειρά βγάζεις το παγωτό από την κατάψυξη και το κουτάλι από το συρτάρι. Χωρίς μπολ. Γιατί έτσι γίνεται. Όταν σε ένα σπίτι το παγωτό βγαίνει από την κατάψυξη και το κουτάλι από το συρτάρι χωρίς μπολ ή η/ο σύζυγος ξενοκοιτάει ή το παιδί αρχίζει και κόβει ομφάλιους λώρους.

Σου λέει «είμαι δεκαοκτώ» και σε κοιτάζει με το ύφος μεσήλικα που έχει γευτεί το απόσταγμα της ζωής και ξέρει. Ξέρει βεβαίως να δένει τα κορδόνια του, ξέρει βεβαίως να πλένει τα δόντια του, ξέρει βεβαίως να μαγειρεύει φραπέ με γάλα. Άρα, επειδή ξέρει, μπορεί να πάει διακοπές στην Πάρο με την παρέα του. Ξέρει πως δεν χρειάζεται δίπλωμα για να οδηγήσει μηχανάκι, ξέρει πως θα προτιμήσει να φάει αρμυρίκια προκειμένου να ξοδέψει τα λεφτά του σε σφηνάκια, ξέρει πως αν ξεμακρύνει πολύ από την παραλία δεν θα πέσει πάνω στο Τρίγωνο των Βερμούδων, ξέρει πως αν πιει κάτι παραπάνω δεν θα το καταπιεί η συμπαντική Μαύρη Τρύπα, ξέρει πως αντέχει να μείνει τέσσερα πέντε μερόνυχτα χωρίς ίχνος ύπνου. Που σημαίνει πως όσα do not προτίθεσαι να του κολλήσεις με post it στο μέτωπο είναι για τα μπάζα.

Οπότε οργανώσου στα βασικά του φαρμακείου. Πάρε αντιπυρετικά, αντηλιακά, αντιεμετικά, αντικουνουπικά, αντί γενικώς να χει να σε αντικαταστήσει μέχρι να ανταμώσετε ξανά.Συγκέντρωσέ τα σε ποσότητες νορμάλ – να χωράει και κανένα μαγιό μέσα στην βαλίτσα – και χαλάρωσε πως ως εκεί που φτάνει το χρέος σου έχεις πάει. Απέφυγε, αν μπορείς, την ώρα του αποχωρισμού στο λιμάνι φράσεις του στυλ «πρωινό να τρως οπωσδήποτε» ή «αν πάθεις ηλίαση πες τα χαιρετίσματα μου στην κολλητή σου που σε έχει πείσει να ξεραίνεστε στον ήλιο ώρες ολόκληρες σαν τα χταπόδια» και βεβαιώσου πως έχει μαζί του φορτιστή για το κινητό. Γιατί μία φίλη πέρυσι, την ώρα που παρακολουθούσε με την καρδιά μαρούλι το πλοίο να ξεμακραίνει, έψαχνε μέσα στην τσάντα της για χαρτομάντιλο και έπιασε καλώδιο. Που καλύτερα εκείνη την ώρα να άνοιγε η γη και να την κατάπινε. Που ήταν έτοιμη να βουτήξει στα απόνερα και σου ορκίζομαι στο πιο γραφικό κυκλαδίτικο σοκάκι να φτάσει μέχρι και το νησί κολυμπώντας με τον φορτιστή στα δόντια…

Πηγή: www.themamagers.gr

Μια εικόνα χίλιες λέξεις: 5χρονος μετά από αεροπορική επιδρομή στη Συρία

Δείτε βίντεο – Ο Omran Daqneesh βρίσκεται μέσα στο ασθενοφόρο και κοιτάζει τα γεμάτα αίματα χέρια του 

Η φωτογραφία που κάνει τις τελευταίες ώρες τον γύρο του Διαδικτύου δεν θα μπορούσε παρά να αποτυπώσει με τα πιο μελανά χρώματα τον πόλεμο στη Συρία. Ένα παιδί μόλις πέντε ετών βρίσκεται μέσα σε ένα ασθενοφόρο και φαίνεται να μην έχει συνειδητοποιήσει αυτό που έχει συμβεί.

Η εικόνα του ραγίζει καρδιές…

Ο 5χρονος Omran Daqneesh που κατάφερε να βγει ζωντανός από αεροπορική επιδρομή στο Χαλέπι τα έχει χαμένα. Πιάνει το πρόσωπό του, κοιτάζει τα γεμάτα αίματα χέρια του αλλά δεν κλαίει, δεν αντιδρά καν.

Η επίθεση έγινε προχθές, Τετάρτη και ο μικρός Σύρος μεταφέρθηκε στο πιο κοντινό νοσοκομείο προκειμένου να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες.

Αρχικά η σοκαριστική φωτογραφία του μικρού αναρτήθηκε στο Twitter από ρεπόρτερ της Telegraph και στη συνέχεια έγινε retweet από 10.000 χρήστες.

Ο μικρός μετά τη φροντίδα των γιατρών

Πηγή: www.protothema.gr

 

Όταν η δικαιολογία «δεν χωρίζω για τα παιδιά» μπάζει νερά από παντού

by Φαίη Ζησοπούλου

Τι να λέμε τώρα; Ψυχολόγοι και αηδίες.

«Όταν τα παιδιά ενηλικιώνονται και φεύγουν από το σπίτι είναι φυσιολογικό να νιώθετε κενό και θλίψη».

Είχαμε λέει προσηλωθεί τόσα χρόνια με τον άντρα μου σε έναν συγκεκριμένο στόχο και τώρα που αυτός επετεύχθη χάσαμε τις ισορροπίες μας. Τώρα θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε την σχέση μας, να δουλέψουμε με τα συναισθήματά μας, να βρούμε δραστηριότητες να κάνουμε μαζί, να βγούμε ακόμα και ραντεβού, να ερωτευτούμε από την αρχή. Έτσι είπε η κυρία «αηδίες» και μετράω το δεύτερο πενηντάευρο που πετάω και υπόσχομαι να είναι το τελευταίο. Γελάω που εξακολουθώ να τρέφω τον εγωισμό μου με αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν «Σύνδρομο της Άδειας Φωλιάς» προκειμένου να μην αποδειχτώ ανακόλουθη με όλα όσα αρνιόμουν να παραδεχτώ τόσα χρόνια. Γελάω που δεν έχω καμία απολύτως διάθεση να γεφυρώσω τόσα κενά, γιατί πολύ απλά δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο.
Για αυτό σου λέω, αηδίες. Αν είσαι πραγματικά ειλικρινής με τον ίδιο σου τον εαυτό τα ρέστα δεν τα ζητάς από κανέναν και με κανέναν τρόπο. Θα με βόλευε κάθε φορά που με αγνοούσε να κοιτάζω τα παιδιά μου στα μάτια και να τους θυμίζω πόσες θυσίες έκανα για αυτά, αλλά ένα θα σου πω και κράτα το καλά στο μυαλό σου να μην σου φύγει. Είκοσι χρόνια τώρα όλα τα κενά του γάμου μου είχαν την ταμπέλα «πάνω από όλα τα παιδιά». Προφανώς και δεν αντιλέγω πως το παιδί είναι το κέντρο του ηλιακού σου συστήματος, αλλά ξέρουμε όλοι πολύ καλά πως άλλο το κέντρο και άλλο ο μοναδικός πλανήτης.

Δεν θυμάμαι πια γιατί τον παντρεύτηκα. Ίσως επειδή από μικρό κοριτσάκι έπαιζα με τις φίλες μου με πλαστικά ροζ σετ τσαγιού τις κυρίες που ανταλλάσσουν επισκέψεις και ψάχνουν τούλια για να ντυθούν νύφες, ίσως επειδή τον ερωτεύτηκα, ίσως επειδή ήθελα να φύγω από το σπίτι μου, ίσως επειδή οι ευχές στα γενέθλια είχαν πάντα μέσα την λέξη «γάμος», ίσως επειδή όταν όλοι μου οι φίλοι ξενυχτούσαν για να αλλάζουν πάνες εγώ είχα περισσέψει ξεχασμένη στα μπαράκια, ίσως επειδή περνούσαμε καλά μαζί στις διακοπές με την παλιοπαρέα και νομίζαμε πως διακοπές θα ήταν πάντα, ίσως επειδή ήταν ο κατάλληλος για την μαμά, ίσως, ίσως, ίσως, τι νόημα έχει τώρα;

Στο πολύ καθοριστικό δια ταύτα και μετά από αρκετά χρόνια σχέση, πήραμε προφανώς την απόφαση μονόδρομο, κλείσαμε εκκλησία, παραγγείλαμε προσκλητήρια και όλα του πανηγυριού τα απαραίτητα και είχε ο κόσμος να ζηλεύει ευτυχία που κρεμόταν από τα μπατζάκια. Βάλαμε το κλειδί στην πόρτα του ολόδικού μας σπιτιού, βγήκαμε από τον παράδρομο και γίναμε μέρος της κανονικής ροής του κόσμου και επισήμως.

Τα βράδια έξω με φίλους και μετά έρωτα μέχρι τα ξημερώματα δίπλα στο δωμάτιο με την σιδερώστρα, το μελλοντικό παιδικό. Όλα αυτά τον πρώτο καιρό, αλλά επειδή η προσκόλληση σε χρόνους μελλοντικούς και ελπιδοφόρους έχεις ως τίμημα την πιο επικίνδυνη αδράνεια, η απόλυτη πλήξη εμφανίστηκε κάπως αργότερα. Θυμάμαι στην δεύτερη επέτειο του γάμου μας εκείνο το διήμερο που φύγαμε οι δυο μας, γιατί έτσι έπρεπε. Θυμάμαι που βγάλαμε εκατό φωτογραφίες αγκαλιά, αλλά δεν μιλιόμασταν για ώρες επειδή είχα ξεχάσει να πάρω μαζί τον φορτιστή του κινητού του. Για τις διακοπές τις καλοκαιρινές, ούτε λόγος χωρίς παρέα, αλλιώς δέκα μέρες ίσον δέκα αιώνες.

Θυμάμαι πως από την ημέρα που γυρίσαμε αποφάσισα να κρυφτώ τελείως πίσω από το δάχτυλό μου ρίχνοντας το βλέμμα στις βιτρίνες με τα παιδικά. Ένα παιδί θα μπορούσε να ολοκληρώσει μια ευτυχία που έμοιαζε να μην στηρίζεται καλά. Τα αδύναμα πόδια χρειάζονται δεκανίκια. Να φύγει και η σιδερώστρα από το δεύτερο δωμάτιο και να φτιαχτεί επιτέλους αυτό από την αρχή με άλλα χρώματα. Πρότζεκτ. Λες; Ναι, με άλλα χρώματα, λιγότερο βαρετά, πιο φωτεινά.

Ήρθε το πρώτο παιδί, κουνήθηκαν λίγο οι ισορροπίες και άλλαξε η ατμόσφαιρα. Ήρθε και το δεύτερο. Μετά τις κλασσικές ιστορίες για το ποιο όνομα θα δοθεί και πιο υποκοριστικό δεν θα θυμίζει τα πεθερικά ούτε για πλάκα, εγκαταστάθηκε στα εγκεφαλικά μας κύτταρα για τα καλά πια η νοοτροπία «πάνω από όλα τα παιδιά» σαν ιός κακός, έτοιμος να υποτροπιάσει ανά πάσα στιγμή.

Τα παιδιά μεγάλωναν όπως και οι απαιτήσεις. Διάβασμα, ιώσεις, εξωσχολικά, μαγείρεμα, ξενύχτια, ηλεκτρική σκούπα, καινούρια παπούτσια για τον μεγάλο, το πάρτι για τα γενέθλια της μικρής. Μιλούσαμε πια μόνο γι’ αυτά ή δεν μιλούσαμε καθόλου. Το καθημερινό τρέξιμο αρκούσε για να κρύβει καλά ό,τι απειλούσε να ξηλώσει το ελκυστικό οικοδόμημα που είχα φτιάξει προκειμένου να μην ανοίξω την πόρτα για να φύγω προσπαθώντας να αντιμετωπίσω την ίδια μου την ζωή πιο έντιμα. Αυτό όμως ήθελε πολύ θάρρος. Αργότερα κατάλαβα πως η ζωή που επέλεξα να ζήσω ήθελε πολύ περισσότερο. Βολεύτηκα λοιπόν στην αδράνεια του θεατή που παρακολουθεί το έργο με τα ποπ κορν αγκαλιά και άρχισα να σκεπάζω την συναισθηματική άπνοια που κυριαρχούσε μέσα στο ίδιο μου το σπίτι με κάθε τρόπο. Ίσως και με την υπερπροσπάθεια να είμαι η τέλεια μαμά. Υπερπροσπάθεια που κρατούσε τα παιδιά μου ομήρους σε εξαντλητικά προγράμματα που απαιτούσαν αντοχές πεζοναύτη. Ήμουν ετοιμοπόλεμη απέναντι σε ό,τι μπορούσε να υπονομεύσει την «ευτυχία» της οικογένειάς μου. Αν έπρεπε να μου φταίει κάτι αυτό προτιμούσα να είναι οι τροφές με γλουτένη παρά τα άδεια δικά του «αγάπη μου» ή το σώμα μου που δεν τον ένοιαζε να ακουμπήσει πια. Φυσιολογικό όμως μετά από τόσα χρόνια γάμου. Ε;

Στα κυριακάτικα οικογενειακά τραπέζια και τις γιορτές που μαζευόντουσαν βλέμματα πολλά οι αγκαλιές έβγαιναν από τη καθημερινή τους ναφθαλίνη και οι κρίσεις πανικού καθώς και οι συναισθηματικοί εκβιασμοί έμπαιναν κάτω από το χαλάκι «πάνω από όλα τα παιδιά».

«Πάνω από όλα τα παιδιά», και πλήγωνε λιγότερο όταν αργούσε τα βράδια λόγω δουλειάς, «πάνω από όλα τα παιδιά» και δεν πείραζε που δεν χωρούσα στο περσινό μου τζιν, «πάνω από όλα τα παιδιά» και τι έγινε που ανταλλάσσαμε μηνύματα μεταξύ μας μόνο για το ποιος θα πάρει τον έναν από το μπάσκετ και την άλλη από το μπαλέτο, «πάνω από όλα τα παιδιά» γιατί ένα διαζύγιο είναι μαχαίρι που θα κουβαλάνε στην πλάτη τους για πάντα, «πάνω από όλα τα παιδιά» και ας μην καταφέρουμε ποτέ να επανορθώσουμε για την μελλοντική οικογένεια που θα φτιάξουν καθ’ εικόνα και ομοίωση με αυτήν μέσα στην οποία μεγάλωσαν, «πάνω από όλα τα παιδιά» και πολλές άλλες τέτοιες μπαρούφες να έχεις να γεμίζεις δύο ζωές.

Το κομοδίνο μου γέμισε με τα βιβλία της κυρίας Ροζαλίας Φέξε μου και Γλίστρησα. Τα βράδια που αργούσε, εγώ ντυνόμουν την Ισμήνη της και βόλταρα στις αμμουδιές το ηλιοβασίλεμα ψάχνοντας τον χαμένο μου έρωτα και την ζωή που δήθεν δεν έζησα εξαιτίας του. Με είχε ρωτήσει θυμάμαι πριν καιρό γιατί διαβάζω αυτές τις αηδίες. Προχθές που βγήκαμε για φαγητό με τον καινούριο του συνάδελφο και την γυναίκα του συζητούσαν για την κατάντια της γυναικείας λογοτεχνίας και εγώ προτιμούσα να τρώω για να μην μιλάω, που ξέρουν αυτοί καλύτερα από τους εκδότες. Που όταν τον κοιτάζω να κοιμάται δίπλα μου σκέφτομαι πως είναι ένας ξένος που δεν μου θυμίζει απολύτως τίποτα πια. Που έχουμε χρόνια να κοιμηθούμε αγκαλιά. Που τα ρεσό στο μυαλό μου τα ανάβω μόνο για τον ψηλό με τις φαρδιές πλάτες που έχει μάτια μόνο για την Ισμήνη του. Που τώρα που έφυγαν τα παιδιά από το σπίτι, μου τελείωσαν οι δικαιολογίες. Που όχι, αν με ρωτάς, δεν θέλω να τον γνωρίσω από την αρχή. Από τη αρχή τον γνώρισα κάποτε. Τώρα δεν έχω άλλα παιδιά για να πετάω τις δικαιολογίες μου. Είμαι σε μια ηλικία πια που δεν με ενδιαφέρει να εφεύρω τον τροχό της επικοινωνίας μαζί του. Έχω ξοδέψει την ενέργειά μου προ πολλού. Πως να γκρεμίσεις άλλωστε τοίχο ίσαμε δέκα μέτρα με ένα σφυράκι;

Προφανώς, κάθε φορά που σηκώνεις έναν τοίχο πρέπει να ξέρεις τι θέλεις να χωρίσεις από τι. Έτσι και κάθε φορά που τον γκρεμίζεις πρέπει να ξέρεις τι θέλεις να ενώσεις με τι.

Τα παιδιά έφυγαν και έμεινε μόνο μία οργή που κουράζει. Ο μεγάλος σπουδάζει στο Λονδίνο και η μικρή πέρασε σε άλλη πόλη. Είχα κουραστεί και εγώ πολύ είναι η αλήθεια και νόμιζα πως περίμενα πως και πως την ημέρα που θα έμπαινα σε αυτό το σπίτι και δεν θα με περίμενε στην γωνία κανένα πλυντήριο που πρέπει να απλώσω, κανένα «μαμά τι θα φάμε σήμερα;», κανένα «που είναι το τζιν μου;», κανένα «μου πήρες το βιβλίο της άλγεβρας;», κανένα «σε δέκα λεπτά θα είμαι στο φροντιστήριο», κανένα «οι καθηγητές δέχονται την άλλη Τετάρτη». Είχα την ψευδαίσθηση πως ίσως όλα να άλλαζαν μεταξύ μας, σαν μια τσίχλα που είχε κολλήσει για χρόνια στις σόλες των παπουτσιών μας και ξαφνικά θα εξαφανιζόταν ως δια μαγείας και θα μπορούσαμε ελεύθερα να πατάμε πάνω στο καινούριο χαλί.

Τώρα που η μέρα αυτή ήρθε επιτέλους στέκομαι έξω από την κλειστή πόρτα του σπιτιού και την κοιτώ. Βάζω το κλειδί στην κλειδαριά αλλά δεν ξεκλειδώνω. Αλλά φεύγω. Μην φανταστείς, μέχρι το περίπτερο στην γωνία θα πάω και θα ξαναγυρίσω. Θα πετάξω μετά την τσάντα μου στον καναπέ που κοιμήθηκε εκείνος χθες το βράδυ και μέσα στην απόλυτη ησυχία θα αναρωτηθώ που βρίσκεται. Θα διστάσω αλλά θα τον πάρω τελικά τηλέφωνο να τον ρωτήσω τι ώρα θα έρθει για να ζεστάνω το φαγητό. Φαγητό όμως δεν έχω στο ψυγείο. Θα τον πάρω τηλέφωνο για να επιβεβαιώσω πως ούτε εκείνος καίγεται να γυρίσει στο σπίτι, θα τον πάρω τηλέφωνο για να γίνει ένας ακόμα καυγάς που δεν με ενημέρωσε εγκαίρως πως θα αργήσει και εγώ μαγείρευα σαν ηλίθια, θα τον πάρω τηλέφωνο για να τον εκδικηθώ που έχει να κάνει κάτι καλύτερο από ό,τι εγώ. Αυτό με νοιάζει πραγματικά. Και σίγουρα η ψυχολόγος δεν εννοούσε αυτό όταν έλεγε πως θέλει δουλειά και από τους δύο για να χτιστεί ξανά η επικοινωνία μεταξύ μας.

Δεν σου κρύβω, αν και είμαι σίγουρη πως το έχει καταλάβει το ίδιο εύκολα που έχει βολευτεί σε αυτήν την κατάσταση και εκείνος για χρόνια ολόκληρα, πως περισσότερο με νιάζουν οι φωτογραφίες που έχω γεμίσει τις κορνίζες του σπιτιού μου και τα μάτια των φίλων παρά να τον χωρίσω και να φτιάξω την ζωή μου από την αρχή σαν κάτι γραφικές που τελικά μένουν στα αζήτητα. Εγωισμός; Φόβος; Όπως θες πες το, αλλά προτιμώ να κυνηγώ στον ύπνο μου τον ψηλό με τις φαρδιές πλάτες και ας γίνεται η άμαξά μου κολοκύθα κάθε πρωί. Ίσως να είναι και η κρίση της μέσης ηλικίας, που αυτή μοιάζει να είναι περισσότερο ασφαλής παρά επισφαλής επιλογή. Το Σάββατο πάντως κλείνουμε είκοσι χρόνια γάμου και έχω ακόμα άδειες κορνίζες να γεμίσω. Πάρτι ολόκληρο, εξήντα άτομα και βάλε με τα ποτήρια της σαμπάνιας στο χέρι και τις ευχές στο στόμα.

«Περνώντας από το ζαχαροπλαστείο μετά την δουλειά, μην ξεχάσεις να δώσεις προκαταβολή για την τούρτα που παρήγγειλα». Αυτό θα του στείλω σε λίγα λεπτά και θα αφήσω τα κενά πάλι εκτεθειμένα. Mind the gap και χρόνια μας πολλά προκαταβολικά.

Πηγή:www.themamagers.gr/

Τι ζώδιο είναι ο γάμος σας;

Η ημερομηνία του γάμου μπορεί να αποκαλύψει πολλά για την έγγαμη ζωή, σύμφωνα με την αστρολογία. Ας δούμε λοιπόν τα χαρακτηριστικά του γάμου σας και πως θα μπορέσετε να έχετε μία ευτυχισμένη κοινή πορεία ζωής.

Κριός : Δράση

21 Μαρτίου – 20 Απριλίου

Ένας γάμος που χαρακτηρίζεται από δυναμικότητα ,ένταση, ενθουσιασμό και εκρηκτικότητα. Το σίγουρο είναι ότι η ζωή σας δεν θα κλονιστεί από πλήξη και ανία. Το πάθος θα πρωταγωνιστεί στην καθημερινότητά σας και η ανάγκη για περιπέτεια θα κρατάει συνεχώς ζωντανό το ενδιαφέρον και των δύο. Η ερωτική σας ζωή θα είναι φυσικά πυροτέχνημα. Αν αποφύγετε τις συγκρούσεις και τις διαφωνίες που είναι αναμενόμενες με κυβερνήτη τον Άρη, επιστρατεύοντας υπομονή και  πνεύμα συνεργασίας θα δημιουργήσετε μια ευτυχισμένη οικογένεια και ακολουθήστε μια διαδρομή ζωής με τέρμα τα γκάζια!

 

Ταύρος : Ασφάλεια

21 Απριλίου – 20 Μαΐου

Ο γάμος σας στηρίζεται κυρίως στην πίστη, την υπομονή, την πειθαρχία και την αντοχή στις αντιξοότητες. Η συναισθηματική και οικονομική ασφάλεια είναι απαραίτητες  για μία κοινή ζωή υπό το βλέμμα της Αφροδίτης. Χαρακτηριστικά που οδηγούν σε έναν τέλειο και παντοτινό γάμο. Το ζώδιο του Ταύρου στηρίζει την επιθυμία σας για πολυμελή οικογένεια και αρμονία μέσα στο σπίτι. Ο σεξουαλικός τομέας θα είναι πλήρως ικανοποιητικός, αλλά χωρίς εκπλήξεις να τον πλουτίζουν. Προσοχή όμως στην ρουτίνα! Η σταθερή φύση του ζωδίου αυτού μπορεί να κουράσει. Έτσι καλό θα είναι να προσπαθείτε μαζί  συνεχώς να ασχολείστε με διαφορετικά πράγματα καθημερινά, θεμελιώνοντας έτσι τις προϋποθέσεις για μια υπέροχη οικογένεια που δύσκολα μπορεί να διαλυθεί.

 

Δίδυμοι : Επικοινωνία

21 Μαΐου – 21 Ιουνίου

Με γάμο στο ζώδιο των Διδύμων πρέπει να ξεχάσετε την παραδοσιακή οικογένεια! Αυτό βέβαια δεν είναι απαραίτητα κακό. Είναι ένας γάμος που θα περάσετε υπέροχα και δεν θα βαρεθείτε ποτέ! Ο έγγαμος βίος σας, εγγυάται διασκεδάσεις, έντονη κοινωνική ζωή, αμέτρητα ενδιαφέροντα, ταξίδια και κυρίως επικοινωνία μέσα στο ζευγάρι. Η ανατροφή των παιδιών σας αναλαμβάνεται από κοινού και τα παιδιά θα είναι ίσως πιο έξυπνα από συνομηλίκους τους. Στο σεξ μην επενδύσετε στο συναίσθημα. Εδώ όλα λειτουργούν εγκεφαλικά και αν το συνειδητοποιήσετε και οι δύο αυτό, θα εκπλήσσεστε ευχάριστα καθημερινά! Αν ξεπεραστεί η ελαφρότητα και η ανικανότητα αποφυγής … πειρασμών που χαρακτηρίζει την φύση των Διδύμων, τότε καλή διασκέδαση!

 

Καρκίνος : Συναίσθημα

22 Ιουνίου – 22 Ιουλίου

Ένας εξαιρετικός και τρυφερός γάμος  <<γεννημένος>> στην καρδιά του καλοκαιριού. Η ευαισθησία ,η προστατευτικότητα, η αγάπη, η κατανόηση και η στοργή θα κατακλύζουν τη κοινή ζωή σας, όπως προστάζει και η Σελήνη που κυβερνά τον γάμο σας. Η αγάπη σας για τα παιδιά υπόσχεται μια οικογένεια αρμονική και αγαπημένη και, γιατί όχι, πολυμελή. Ο γάμος για εσάς είναι κάτι ιερό και θεωρείτε ότι η ολοκλήρωσή του έρχεται μέσα από την απόκτηση παιδιών. Η ερωτική ζωή ενστικτωδώς είναι υπέροχη, συναισθηματική και άκρως αισθησιακή. Το μόνο που χρειάζεται για να μην χαλάσει αυτός ο μοναδικός γάμος, είναι να μπορέσετε να ισορροπήσετε το συναίσθημα και τη λογική για την επίλυση ορισμένων πρακτικών προβλημάτων, ώστε να μπορέσετε για πάντα να ζήσετε μαζί ευτυχισμένοι.

 

Λέων : Φλόγα

23 Ιουλίου – 23 Αυγούστου

Αυτός ο γάμος από την τελετή ακόμα ακτινοβολεί! Χαρακτηριστικά του η σταθερότητα, η ομορφιά, η λάμψη, η γενναιοδωρία, η κοινωνικότητα, η δύναμη. Ένας γάμος που όλοι τον θαυμάζουν ή τον…ζηλεύουν! Η δημιουργικότητά σας θα ωφελήσει πολύ στην ανατροφή και την πρόοδο των παιδιών σας. Η σεξουαλική ζωή είναι γεμάτη πάθος, φαντασία, μακριά από ταμπού και είναι σίγουρο ότι στον τομέα αυτό αξίζετε χειροκρότημα. Βάλτε στην άκρη λοιπόν εγωισμούς, απαιτήσεις και δογματισμούς και ζήστε το μεγαλείο και την πολυτέλεια αυτού του γάμου.

 

Παρθένος : Οργάνωση

23 Αυγούστου – 22 Σεπτεμβρίου

Αν πάντα ονειρευόσασταν έναν γάμο που να αντιπροσωπεύει την τάξη, την μεθοδικότητα, τον προγραμματισμό, αποτελούμενο από δύο αφοσιωμένους και γαλήνιους  συντρόφους, τότε πετύχατε διάνα! Δεν θα κλονίσει τίποτα την οικογενειακή σας ηρεμία γιατί όλα γύρω σας κυριαρχούνται από ακρίβεια, σταθερότητα, πραότητα και πειθαρχία. Το σπίτι σας επιμελείται  από εσάς ευλαβικά  και το ίδιο περιποιητικοί είστε και με τα παιδιά σας. Το σεξ βασίζεται στον αυτοσχεδιασμό, την επιδεξιότητα και στην ικανότητα ικανοποίησης του παρτενέρ. Αν ρυθμιστεί και η συχνότητα, τότε σεξουαλικά ζείτε μια απόλαυση. Αυτός ο γάμος λοιπόν έχει όλα τα φόντα να είναι πετυχημένος, φτάνει να αφήνεστε που και που στην δύναμη της έκπληξης και του απρόσμενου, ξεπερνώντας την γκρίνια και την κριτική, που ορισμένες φορές μπορεί να προκύψουν κατά την διάρκειά του.

Πες μου το ζώδιο της πεθεράς σου να σου πω πώς θα περάσεις!

Ζυγός : Αρμονία

23 Σεπτεμβρίου – 22 Οκτωβρίου

Ο γάμος στην ιδανική του θέση! Μία συνύπαρξη συντρόφων με σεβασμό στην ισορροπία, την επικοινωνία, την τρυφερότητα, την συντροφικότητα, την ηρεμία, την ομορφιά. Ο γάμος αυτός τα έχει όλα και μπορείτε να δημιουργήσετε ένα ζεστό σπιτικό, χωρίς διαμάχες και εντάσεις. Ερωτικά βρίσκετε πάντα τρόπους να ανανεώνεστε και να διασκεδάζετε στο έπακρο! Τα μόνα που ίσως πρέπει να προσέξετε είναι κάποιες ενδείξεις θεατρινισμού και αναποφασιστικότητας, που κυρίως υπάρχουν ως επακόλουθα της ανάγκης για αρμονία και αποφυγή αντιπαραθέσεων. Να είστε ο εαυτός σας και ζήστε τον απόλυτο έρωτα!

 

Σκορπιός : Αισθησιασμός

23 Οκτωβρίου – 22 Νοεμβρίου

Είστε ένα ζευγάρι  που σας ενώνει το πάθος και η αλληλοεξάρτηση. Το συναίσθημα σας κυριεύει και οι αντοχές σας είναι αξιοθαύμαστες! Σιγουριά, αγάπη, συνεχής έκφραση συναισθημάτων και πολύ…μα πολύ σεξ, εμπλουτίζουν την καθημερινότητά σας. Τα παιδιά ανατρέφονται με πειθαρχία αλλά και απέραντη αγάπη. Η κρεβατοκάμαρα είναι φυσικά το αγαπημένο σας δωμάτιο και είναι σίγουρα διαμορφωμένη για ατελείωτες νύχτες πάθους και αισθησιασμού. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν θέλετε πότε να απεγκλωβιστείτε απ’ αυτή την γλυκιά φυλακή. Το πάθος βέβαια κάποιες φορές οδηγεί σε νεύρα και εκρήξεις  ζήλιας δημιουργώντας μία αίσθηση κτητικότητας  και ανασφάλειας. Συγκρατηθείτε λοιπόν και προσφέρετε συνεχώς ο ένας στον άλλο το αίσθημα ασφάλειας που τόσο χρειάζεστε και ζήστε μια ζωή μοιραίου πάθους και ατελείωτου έρωτα.

 

Τοξότης : Ενθουσιασμός

23 Νοεμβρίου – 21 Δεκεμβρίου

Κάποιοι πιστεύουν πως ο γάμος σε αναγκάζει να ξεχάσεις λέξεις όπως ανεξαρτησία, ελευθερία και περιπέτεια. Ένας γάμος όμως που ανήκει στο ζώδιο του Τοξότη τους διαψεύδει. Είστε ένα ζευγάρι που ανοίγεται σε νέους ορίζοντες ,διασκεδάζετε, επικοινωνείτε, εξερευνείτε, κάνετε συνεχώς καινούργια πράγματα, δεν πλήττετε ποτέ και περνάτε υπέροχα μαζί. Αλλά και μόνοι, εφόσον αυτός ο γάμος σας επιτρέπει να διατηρήσετε την ανεξαρτησία σας και το <<εγώ>> γίνεται <<εμείς>> μόνο όταν πραγματικά χρειάζεται. Η αισιοδοξία και η φαντασία σας, αναπτύσσει μία χαρούμενη και δεμένη οικογένεια. Η σεξουαλική ζωή και αυτή γεμάτη εκπλήξεις, φλογερή, με μία λέξη άψογη. Φροντίστε μόνο η κοινή σας ανάγκη για ελευθερία να μην σας παρασύρει σε πειρασμούς και κρατείστε όλο σας τον ενθουσιασμό μέσα στο καλοσυνάτο σπιτικό σας.

 

Αιγόκερως : Υπευθυνότητα

22 Δεκεμβρίου – 19 Ιανουαρίου

Ο Αιγόκερως γάμος υπόσχεται μια οικογένεια με κύρος, σταθερότητα, οργάνωση, εργατικότητα και μέσα απ’ αυτόν μπορούν να πραγματοποιηθούν όλοι σας οι κοινοί στόχοι και φιλοδοξίες. Η αξιοπρέπεια και η σύνεση είναι απ’ τα μεγαλύτερα προσόντα της μεταξύ σας σχέσης, ώστε να έχετε την ικανότητα να ξεπερνάτε κάθε είδους πρόβλημα. Τα παιδιά σας ξέρουν πάντα τα όριά τους και θα ζείτε σε ένα πειθαρχημένο και ήρεμο σπίτι. Το σεξ είναι αξιόλογο με μία ιδιαίτερη γοητεία, χωρίς όμως τη φλόγα που θα σας απογειώσει. Επειδή όμως στη ζωή δεν γίνονται όλα αυστηρά βάσει προγράμματος, θα ήταν ωφέλιμο να αφήνετε τα αισθήματα και την τρυφερότητά σας να οδηγήσουν αυτόν τον γάμο και στην συναισθηματική ολοκλήρωση, γιατί κατά τ’ άλλα…τα έχει όλα!

 

Υδροχόος : Προοδευτικότητα

20 Ιανουαρίου – 19 Φεβρουαρίου

Είστε διαφορετικοί; Δεν ακολουθείτε τα στερεοτυπικά ζευγάρια; Τότε σίγουρα ο γάμος σας ανήκει στο ζώδιο του Υδροχόου. Με κυβερνήτη τον Ουρανό, λατρεύετε τις ανατροπές, τις εκπλήξεις, την επαναστατικότητα, ενώ βαριέστε τα κλισέ και τα γλυκανάλατα. Τα παιδιά σας νιώθουν μάλλον πολύ τυχερά με εσάς γονείς, εφόσον μεγαλώνουν χαρούμενα και ελεύθερα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα τους μάθετε να έχουν άριστη συμπεριφορά και αλτρουισμό. Στο κρεβάτι, η φιλική μεταξύ σας σχέση δεν εμποδίζει να ζείτε καθημερινά με πάθος και θέλετε να δοκιμάσετε τα πάντα μαζί. Πρέπει όμως να εστιάσετε στην πραγματική έννοια του γάμου. Η συζυγική ζωή εκτός του ότι έχει πολλές ευθύνες, αφορά συνήθως δύο άτομα και όχι όλο τον κόσμο. Βάλτε αυτό στο μυαλό σας και περάστε υπέροχα!

 

Ιχθείς : Ρομαντισμός

20 Φεβρουαρίου – 20 Μαρτίου

Στον γάμο Ιχθύ νιώθετε πρωταγωνιστές σε μια ρομαντική ταινία ή σε μια τρυφερή νουβέλα. Τρυφερότητα, αγάπη, στοργικότητα ,ο έρωτας σε όλο του το μεγαλείο! Η ψυχρότητα και η σκληρή λογική είναι για εσάς άγνωστες έννοιες. Όλα είναι σαν την πρώτη μέρα γνωριμίας σας. Τα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα ευαίσθητο και γεμάτο αγάπη περιβάλλον. Ίσως όμως όχι με την απαραίτητη προσοχή και ασφάλεια. Η ερωτική ζωή αισθησιακή, γεμάτη φαντασία και πάντα στο τέλος με μια γλυκιά αγκαλιά. Δυστυχώς όμως δεν είναι ταινία ο γάμος. Φροντίστε να είστε πρακτικοί και αποδοτικοί στα συνήθη προβλήματα, δαμάζοντας την αφηρημάδα και τον ρεμβασμό σας και η επιτυχία είναι στα χέρια σας. Και σ’ αυτό το παραμύθι…έζησαν αυτοί  καλά και εσείς καλύτερα!

Πηγή: oroskopos.gr

babyradio.gr

Οι σκέψεις μιας μητέρας που έχει 2 γιους με εγκεφαλική παράλυση

Το κείμενο που θα διαβάσετε είναι οι σκέψεις μιας μητέρας που έχει δυο γιους με εγκεφαλική παράλυση. Κάποιοι διαβάζοντας το κείμενο θα μπορούσαν να πουν ότι πρόκειται για μια κραυγή απόγνωσης. Εμείς θα σας πούμε ότι είναι ένα αισιόδοξο κείμενο που περικλείει ακριβώς την έννοια της λέξεως “μητέρα”. Περικλείει την αγάπη, την δύναμη, την ένταση, το κουράγιο που μπορεί να έχει μια μητέρα. Η συγκεκριμένη γυναίκα, δεν ταυτίζεται μόνο με την λέξη μητέρα, είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια ΜΑΜΑ…

Της ψυχολόγου Δέσποινας Κωστοπούλου

Βοηθούσα στο σχολείο των παιδιών και κάποιος με ρώτησε αν εργάζομαι στο σχολείο. Του είπα «Ω, όχι, είμαι απλά μια μαμά». Ωστόσο, καθώς αυτές οι λέξεις είχαν ήδη ξεφύγει απ” τα χείλη μου κατάλαβα πώς δεν ήταν καθόλου αληθινές. Απ” τη στιγμή που τα αγόρια μου έχουν εγκεφαλική παράλυση, δεν θα έχω ΠΟΤΕ τη δυνατότητα να είμαι απλά μια μαμά. Θα είμαι πάντα κάτι ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ από μία ΜΑΜΑ.

Η αναπηρία των γιων μου σημαίνει ότι ποτέ δεν θα είμαι απλά μια μαμά.

Τι σημαίνει η εγκεφαλική παράλυση για μένα; Νομίζω ότι μπορώ να το συνοψίσω σε μία μόνο πρόταση.

Δεν είμαι απλά μια μαμά.

– Θα είμαι και φυσιοθεραπεύτρια. Θα τεντώνω και θα σπρώχνω τα κορμάκια τους στο μάξιμουμ, ελπίζοντας ότι οι προσπάθειές μου θ” αποδώσουν.

– Θα είμαι και εξερευνήτρια, ερευνώντας τον τεράστιο ορίζοντα των δυνατοτήτων, ψάχνοντας απαντήσεις σε ερωτήσεις που ακόμη δεν τις έχω φανταστεί.

– Θα είμαι και γιατρός που θ’ανταγωνίζεται τους καλύτερους του είδους στην ιατρική ορολογία και στο πώς αυτή εφαρμόζεται.

– Θα είμαι και υπεύθυνος προγράμματος μιας και κάθε λεπτό της ημέρας πρέπει να χρησιμοποιείται γι’αυτά που πρέπει να γίνουν.

– Θα είμαι και συνήγορος που θα προσπαθεί να εξασφαλίσει ποιοτική ιατρική περίθαλψη και ευκαιρίες εκπαίδευσης.

– Θα είμαι και πολεμιστής ενάντια στη λέξη «δεν μπορώ».

– Θα είμαι και αθλήτρια, σπρώχνοντας την καρέκλα και σηκώνοντας βάρη.

– Θα είμαι και βοηθός φροντίδας, ταΐζοντας και φροντίζοντας την προσωπική τους υγιεινή.

– Θα είμαι και νοσοκόμα, δίνοντας τους τα φάρμακα και αξιολογώντας τα αποτελέσματα.

– Θα είμαι και σταυροφόρος για περισσότερη συμπόνια κι αποδοχή.

– Θα είμαι και αγρότισσα, φυτεύοντας σπόρους ελπίδας για να βοηθήσω άλλους γονείς με παιδιά σαν τα δικά μου.

– Θα είμαι και οικοδόμος , φτιάχνοντας ένα σπίτι που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες τους.

– Θα είμαι και οραματίστρια του τι μπορεί να γίνει, όχι του τι γίνεται τώρα.

– Θα είμαι και δασκάλα στους άλλους, εξηγώντας τι είναι η εγκεφαλική παράλυση και ποιες οι επιδράσεις της.

– Θα είμαι και ορειβάτης, δίνοντας κίνητρα στα παιδιά μου να ξεπεράσουν τους περιορισμούς τους και να φτάσουν νέα ύψη.

– Θα είμαι και ιεροκήρυκας, θα κηρύττω ότι η πίστη… ο Θεός είναι δυνατός και ικανός να σε βοηθήσει να τα βγάλεις πέρα στις πιο δύσκολες πλευρές της ζωής σου.

– Θα είμαι και παρηγορήτρια, βοηθώντας τα παιδιά μου όταν πέφτουν, όταν χρειάζονται υποστήριξη ή όταν πληγώνονται απ’ τη σκληρή πραγματικότητα του πώς θα λειτουργήσουν σ’αυτό το μεγάλο κόσμο.

– Θα είμαι και οικονομικός διευθυντής, ψάχνοντας τρόπους να κάνω τα λεφτά να φτάσουν για τις αυξημένες τους ανάγκες.

– Θα είμαι και κωμικός, θα γελάω εκεί που οι άλλοι θα έκλαιγαν.

– Θα είμαι και αναζητητής συγκινήσεων, ψάχνοντας τρόπους να βάλω λίγη περιπέτεια στη ζωή μας, να ζήσουμε τη ζωή μας παρά τους περιορισμούς.

– Θα είμαι και επενδυτής για τις υποσχέσεις του αύριο, ενώ θα δρέπω τις μικρές ανταμοιβές του σήμερα.

– Θα είμαι και μαέστρος, διευθύνοντας την απαιτητική λειτουργία της οικογένειάς μου.

– Θα είμαι και συγγραφέας, γράφοντας για όλα αυτά.

– Θα είμαι αυτά και άλλα πολλά.

Βλέπετε λοιπόν ότι το αποτέλεσμα της εγκεφαλικής παράλυσης, όπως νομίζω, είναι πως πάντα θα είμαι κάτι περισσότερο από απλά μία μαμά. Ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη από μια τυπική μαμά. Θα έχω τις ίδιες αρετές και τις ίδιες αδυναμίες. Ναι, θα είμαι ίδια με τόσους πολλούς τρόπους – θα έχω τις ίδιες ελπίδες και τα ίδια όνειρα για τα παιδιά μου – αλλά αναμφισβήτητα θα είμαι διαφορετική.

Μάλλον θα είμαι κι εγώ ιδιαίτερη, ακριβώς σαν τα παιδιά μου.

Υπάρχουν μέρες που εύχομαι να μπορούσα να είμαι κι εγώ «απλά μια μαμά».

Πάντως, τις περισσότερες μέρες, μ’αρέσει που είμαι περισσότερα από μία μαμά γιατί οι ανταμοιβές είναι μεγάλες. Έχω κερδίσει μεγαλύτερη επίγνωση του τι είναι και τι δεν είναι σημαντικό στη ζωή. Εκτιμώ τα απλά πράγματα. Βλέπω αξία σε κάθε ορόσημο που κερδίζεται. Βλέπω την ομορφιά του απλά να υπάρχεις – όχι του τι έχεις ή τι είσαι ικανός να πετύχεις.

Βλέπω τη δύναμη των ανθρώπων. Πώς ένα τόσο μικρό παιδάκι μ’εγκεφαλική παράλυση μπορεί να επηρεάσει τον κόσμο μου και τον κόσμο πολλών άλλων με θετικό τρόπο. Αισθάνομαι ότι δεν είμαι μόνη γιατί υπάρχουν παρα πολλές «όχι απλά μαμάδες» σαν και μένα. Τα παιδιά τους δεν προσδιορίζονται από τους περιορισμούς τους. Είναι μαμάδες και παιδιά που επιλέγουν να ξεπεράσουν τις περιστάσεις.

Όχι, δεν δουλεύω… δεν πληρώνομαι. Αλλά κάνω πολλά επαγγέλματα. Νομίζω αυτός είναι ο μόνος τρόπος να εκφράσω τι σημαίνει εγκεφαλική παράλυση για μένα.

Με κάνει κάτι περισσότερο από μία Μαμά.

Δέσποινα Κωστοπούλου

Ψυχολόγος

Πηγή: iatropedia.gr

www.babyads.gr

Συγγνώμη που έκανα παιδί – και δεν είμαι πια αυτή που ήξερες

Συγγνώμη για την κατάσταση της σχέσης μας. Συγγνώμη που τα πράγματα άλλαξαν. Συγγνώμη που εγώ άλλαξα.

Βλέπεις, η μητρότητα με άλλαξε. Δεν χρειάζεται να στο πω αυτό. Το ότι δεν είσαι μαμά – ή μπαμπάς – δεν σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνεις πώς τα φέρνει η ζωή. Το να γίνεσαι γονιός είναι ένα συναρπαστικό, αλλά και τρομακτικό γεγονός. Όμως και οι δύο ξέραμε ότι ήταν κάτι που θα με άλλαζε.

Αποδεχτήκαμε κάποια πράγματα. Ξέραμε ότι θα μιλάμε και θα βρισκόμαστε λιγότερο. Ότι θα ήμουν συνεχώς αργοπορημένη, ότι δεν θα μπορούσα να έρθω σε πολλά πάρτι και γιορτές.

Αυτό που δεν ήξερα, ήταν το πόσο θα άλλαζα εγώ η ίδια. Όχι μόνο σαν μητέρα, αλλά γενικά, στην καθημερινότητα μου (πράγμα που ουσιαστικά είναι το ίδιο).

Ακόμα προσπαθείς. Με επισκέπτεσαι, φέρνεις δώρα για την κόρη μου. Αλλά το κυριότερο είναι ότι έρχεσαι. Ρωτάς πως είμαι, σε ρωτάω κι εγώ. Όμως, όταν αρχίζεις να περιγράφεις το χθεσινό ραντεβού σου ή τι συνέβη στο γραφείο, πρέπει να τρέξω να ταΐσω τη μικρή ή να τη σταματήσω από το να βάψει τους τοίχους. Φωνάζω ότι σε ακούω. Κι όταν επιστρέφω, προλαβαίνω να αρθρώσω ελάχιστες φράσεις σχετικά με το θέμα μας, πριν προκύψει κάτι άλλο με το παιδί. Οπότε, σου ζητάω συγγνώμη για κάθε μισοτελειωμένη κουβέντα και για κάθε διακοπή των συζητήσεών μας από παιδικά τραγουδάκια.

Δεν είναι ότι δεν νοιάζομαι για σένα, την καριέρα σου, τις εκδρομές σου ή τις σέξι λεπτομέρειες της ερωτικής σου ζωής. Πραγματικά νοιάζομαι και θα έδινα τα πάντα για να ακούσω για όλα αυτά, όμως με τα ξενύχτια και τα πολύ πρωινά ξυπνήματα έχω καταρρεύσει. Μπορεί τα ολονύχτια νανουρίσματα και οι αλλαγές πάνας να έχουν πια τελειώσει, όμως εγώ νιώθω το ίδιο κουρασμένη.

Ειλικρινά προσπαθώ. Το ξέρω ότι δεν τα καταφέρνω πάντα και ζητάω συγγνώμη γι’ αυτό. Είναι δύσκολο να εκφράσω το οτιδήποτε, τη στιγμή που το κεφάλι μου είναι γεμάτο νέα προγράμματα, και σχέδια και καινούριες ανησυχίες που πριν δεν είχα. Σίγουρα κάποτε μπορούσα να ανταπεξέρχομαι σε πολλά πράγματα ταυτόχρονα, όμως τώρα έχουν έρθει τα πάνω κάτω και το μόνο που προσπαθώ να κρατήσω για τον εαυτό μου, είναι οι ώρες που η μικρή κοιμάται, κατά τις οποίες εγώ τρώω και κάνω μπάνιο.

Όλα τα άλλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα και αυτό δυστυχώς περιλαμβάνει κι εσένα προς το παρόν.

Συγγνώμη που στο τηλέφωνο μιλάμε μόνο για εμένα και την κόρη μου. Συγγνώμη που όταν μου στέλνεις μήνυμα, απαντώ μετά από μέρες ή και εβδομάδες. Και συγγνώμη που σου στέλνω αμέτρητες φωτογραφίες της μικρής. Η αλήθεια είναι ότι τώρα πια αυτός είναι ο μόνος τρόπος που βρίσκω για να αρχίσω μια συζήτηση. Να επανασυνδεθώ μαζί σου.

Σ’ αγαπώ. Αγαπώ το ποια είσαι και θέλω να ξέρω πώς είσαι. Και γι’ αυτό το λόγο σε παρακαλώ να συνεχίσεις τις προσπάθειες. Το ξέρω πως δεν έχω δικαίωμα να το ζητάω αυτό, γιατί δεν είναι δίκαιο να αγωνίζεσαι μόνο εσύ για τη σχέση μας. Όμως, σε χρειάζομαι και αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ζητήσω τη βοήθειά σου.

Συγγνώμη αν φαίνομαι αδιάφορη ή απόμακρη. Να ξέρεις ότι η παράνοια και η συνεχής αμνησία μου δεν αντικατοπτρίζουν τα συναισθήματά μου για εσένα, αλλά εμένα: μία μαμά που ακόμα προσπαθεί να βάλει μια τάξη και να κατανοήσει τη νέα της ζωή.

Αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι δεν ακούω ή ότι δεν νοιάζομαι. Γιατί πραγματικά νοιάζομαι. Απλώς, μπορεί να μου πάρει μερικά λεπτά (ή χρόνια) να βρω μια ισορροπία στη ζωή μου.

Επιμέλεια: Φανή Καρδάση

Πηγή:www.themamagers.gr