Μια ευγενική άγνωστη που έγινε πλέον γνωστή σε όλο τον κόσμο

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στο Facebook από την Rebekka Garvison μετά από το αεροπορικό της ταξίδι με το νεογέννητο μωρό της. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, κάθισε δίπλα σε μία εντελώς άγνωστη η οποία όχι απλά δεν ενοχλήθηκε καθόλου από το μωρό που έκλαιγε, αλλά βοήθησε τη νέα μαμά με όποιον τρόπο μπορούσε. Καμιά φορά ένας άγνωστος μπορεί να κάνει τη διαφορά.

«Κάτι καταπληκτικό μου συνέβη σήμερα και δεν μπορώ ούτε καν να εκφράσω πόσο ευγνώμων είμαι για αυτό. Αν ποτέ έχετε ταξιδέψει με νεογέννητο, θα ξέρετε πόσο αγχωτικό είναι. Σήμερα, θυμήθηκα ότι υπάρχουν πραγματικά ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΙ άνθρωποι στον κόσμο, ακόμα κι αν είναι παντελώς άγνωστοι σε σένα. 

Σχεδίαζα εδώ και καιρό το ταξίδι αυτό για να κάνω έκπληξη στον Nick Garvison και ήμουν αγχωμένη που θα ταξίδευα μόνη με την Rylee και τα πράγματά μας, χωρίς βοήθεια. Επιβιβαστήκαμε στο αεροπλάνο στις 5.30 πμ, η πτήση ήταν γεμάτη και υπήρχε απόλυτη ησυχία. Οι δυο διπλανές μου θέσεις ήταν πιασμένες και μπορούσα να καταλάβω από τη γλώσσα του σώματος του ζευγαριού που καθόταν ότι δεν ήταν και τόσο ενθουσιασμένοι που κάθονταν δίπλα στο μωρό. Είχα αγχωθεί και η Rylee άρχισε να κλαίει όταν το αεροπλάνο ετοιμαζόταν να τροχοδρομήσει. 

Αποφάσισα να ρωτήσω την αεροσυνοδό αν θα μπορούσα να μετακινηθώ δυο σειρές, όπου υπήρχαν δυο άδειες θέσεις, έτσι ώστε να μπορώ να έχω μεγαλύτερη άνεση. Είπε ναι, και έτσι βρέθηκα δίπλα σε αυτή την καταπληκτική γυναίκα! Δεν είμαι σίγουρη αν μπόρεσε να καταλάβει πόσο αγχωμένη και αναστατωμένη ήμουν, αλλά άλλαξε εντελώς τη μέρα μας. Η Rylee δεν ηρεμούσε ό,τι κι αν δοκίμασα… έτσι η γυναίκα με ρώτησε αν θα μπορούσε να δοκιμάσει και φυσικά την άφησα. Μόλις την κράτησε, η Rylee άρχισε να κοιτάει έξω από το παράθυρο και σταμάτησε να κλαίει. Όταν απογειωθήκαμε αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά της καθ” όλη τη διάρκεια της πτήσης μέχρι που φτάσαμε στην πύλη μας. Έλεγε συνεχώς ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα και για την ακρίβεια αισθανόταν μια αίσθηση παρηγοριάς. Μετά την κράτησε για να κατέβουμε από το αεροπλάνο έτσι ώστε να ανοίξω το καροτσάκι και το κάθισμα αυτοκινήτου. 

Nyfesha Miller, δε θα καταλάβεις πόσο χαρά έδωσε στην οικογένειά μας αυτή η πράξη καλοσύνης. Θα μπορούσες να με είχες κοιτάξει με περιφρόνηση ή να είχες εκνευριστεί όπως όλοι οι άλλοι αλλά την κράτησες σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού και με άφησες να ξεκουραστώ και να ηρεμήσω. Μου έφερε δάκρυα στα μάτια καθώς καθόμουν εκεί και έβλεπα εσένα και τη Rylee να κοιμάστε. Δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο μας βοήθησες. Σε ευχαριστώ!» 

—-

Και κάπως έτσι η «άγνωστη» Nyfesha Miller έγινε τώρα γνωστή και αγαπητή σε όλο τον κόσμο.

via Mashable 

Πηγή:blog.mikroimegaloi.gr

10 τρόποι να πείτε «όχι» στο παιδί χωρίς να πείτε… «όχι»

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Στα παιδιά δεν αρέσει καθόλου να ακούν όχι, με αποτέλεσμα εμείς οι γονείς κάποιες φορές να πρέπει να διαπραγματευόμαστε με τις ώρες για το… αν θα φάνε παγωτό πριν ή μετά το φαγητό. Υπάρχουν όμως τρόποι να διαπραγματευτούμε μαζί τους, χωρίς να φτάσουμε στα όρια της εξάντλησης; Να μερικές φράσεις που μπορούν να αντικαταστήσουν το «όχι», χωρίς… το στίγμα της άρνησης! 

1. «Ξέρω πώς σου αρέσει το παγωτό, αλλά έχω να σου προτείνω κάτι εξίσου ωραίο»
Σύμφωνα με τον δόκτωρ David Walsh, ψυχολόγο και συγγραφέα του βιβλίου  «No: Why Kids Of All Ages Need to Hear It and Ways Parents Can Say It», καλό θα ήταν να προσφέρουμε αντί για ένα πρόχειρο γλυκό, μια υγιεινή εναλλακτική, όπως ένα γιαούρτι με φρούτα. Αποφεύγουμε την υπόσχεση «ίσως αύριο», γιατί τα παιδιά όπως χαρακτηριστικά μας λέει ο Δρ Walsh, δεν μπορούν να καταλάβουν το χρόνο πολύ καλά, γι ‘αυτό δεν έχει νόημα να τους πει πότε ακριβώς στο μέλλον θα φάνε παγωτό. Τα περισσότερα νήπια απλά θέλουν αυτό που θέλουν τώρα, οπότε οι γονείς πρέπει να πουν  ήρεμα και σταθερά, ότι αυτό μόνο έχουν να προσφέρουν

2. «Δεν μπορώ να σε καταλάβω αν φωνάζεις. Πες μου τι θέλεις με κανονική φωνή»
Σύμφωνα με τον παιδοψυχολόγο Richard Bromfield και συγγραφέα του βιβλίου « How to Unspoil Your Child Fast», οι διαταγές όπως «σταμάτα να κλαψουρίζεις» δεν βοηθάνε καθόλου. Αντίθετα αν το ενθαρρύνουμε να επικοινωνήσει με απλά λόγια, θα έχουμε αποτέλεσμα Αν προτείνουμε στο παιδί να χρησιμοποιεί μια ήπια γλώσσα καταλαβαίνει ότι μπορεί να επιλέξει και αυτό το ανακουφίζει και το ησυχάζει πολύ.

3. «Α, για να δούμε παρέα κάτι»
Μερικές φορές, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να κάνεις ένα μικρό παιδί να σταματήσει να ασχολείται με κάτι είναι απλά να τραβήξεις την προσοχή του αλλού. Αντί να πείτε «όχι», προσπαθώντας να το απομακρύνεται από κάποιο αντικείμενο ή ασχολία, βρείτε γύρω σας κάτι που θα του φαινόταν ενδιαφέρον και κατευθύνετε την προσοχή του σ’ αυτό.

4. «Εντάξει, θα κάνουμε αυτό που θέλεις, αλλά όταν έρθει η ώρα»
Μερικές φορές ένα παιδί χρειάζεται να γνωρίζει μόνο ότι κάποια στιγμή θα του επιτραπεί να ασχοληθεί με τον «απαγορευμένο καρπό», κι αυτό του είναι αρκετό για να σταματήσει να διεκδικεί. Αντί, λοιπόν, να του πείτε «όχι, δεν μπορείς να παίξεις έξω» ή «όχι, δεν θα δεις τηλεόραση», εξηγήστε του ότι μπορεί να κάνει ό,τι επιθυμεί, αλλά στον κατάλληλο χρόνο.

5. «Αυτό που κάνεις πληγώνει και στενοχωρεί τους άλλους»
Τα περισσότερα παιδιά σε κάποια φάση της νηπιακής ηλικίας αποκτούν τη συνήθεια να χτυπούν και να δαγκώνουν, προκειμένου να περάσει το δικό τους. Εάν έχετε ήδη πει εκατοντάδες φορές «όχι» αλλά εκείνο επιμένει, ίσως είναι πιο αποτελεσματικό να του εξηγήσετε ποιες είναι οι συνέπειες της πράξης τους για τους άλλους ανθρώπους, ώστε να κατανοήσει για ποιο λόγο αντιδράτε τόσο έντονα όταν το κάνει.

6. «Τώρα θα σε κυνηγήσω»
Μερικές φορές το γέλιο είναι ό,τι πιο αποτελεσματικό για να σταματήσει το παιδί να κάνει κάτι που του έχετε απαγορέψει. Αντί να αρνήσεις, τιμωρίες και απειλές, αρχίστε να το γαργαλάτε και μέσα σε ελάχιστα λεπτά θα έχετε κι οι δυο ξεχάσει τι ήταν αυτό για το οποίο διαφωνούσατε.

7. «Θέλω να παίξετε όμορφα»
Σε ένα νήπιο δύο ή τριών ετών θα πρέπει να κάνουμε σαφείς τις προθέσεις μας, αλλά όχι χρησιμοποιώντας προστακτική. Για παράδειγμα αντί του «Άφησε τον Κώστα να παίξει», πείτε «Θέλω να αφήσεις τον Κώστα να παίξει τώρα». Αυτός ο τρόπος λειτουργεί καλά με τα παιδιά που τους αρέσει να τους ζητάμε κάτι, αλλά δεν θέλουν να τους δίνουμε εντολές.

8. «Όταν θα κάνεις αυτό …τότε θα κάνουμε το άλλο»
«Όταν πλύνεις τα δόντια σου, τότε θα σου διαβάσω παραμύθι» «Όταν τελειώσεις τη δουλειά σου, τότε μπορείς να δεις τηλεόραση». Το χρονικό «όταν», το οποίο συνεπάγεται ότι αναμένεται υπακοή, λειτουργεί καλύτερα από το (υποθετικό) «αν».

9. «Μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα στα δύο»
Τα παιδιά χρειάζονται επιλογές, αλλά όχι περισσότερες από δύο «Τι θέλεις πρώτα, να φορέσεις τις πυζάμες σου ή να πλύνεις τα δόντια σου;» «Το κόκκινο ή το μπλε πουκάμισο;»

10. «Θα ήθελα να σκεφτείς…»
Δώστε την ευκαιρία στο παιδί σας να σκεφτεί! Αντί να πείτε «Μην αφήνεις τα πράγματά σου να στοιβάζονται», δοκιμάστε «Κωστάκη,, σκέψου πού θέλεις να  βάλεις τα παιχνίδια σου. Αφήστε το παιδί σας να σκεφτεί και να πάρει πρωτοβουλίες για τις υποχρεώσεις που τον αφορούν, έτσι ώστε να μάθει να ενεργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Πηγή:www.imommy.gr

Η ιστορία του μικρού Χένρι που έχει σύνδρομο Down

Η ιστορία του Χένρι Πάβιτ, που έχει σύνδρομο Down και γενετική καρδιακή ανεπάρκεια και έτρωγε με ορούς ως τα τρία του χρόνια, συγκλονίζει. Η δύναμη ψυχής του Χένρι είναι «μαγική». Σε μια εποχή που τα πάντα στην Ελλάδα καταρρέουν και το ποδόσφαιρο καλύπτετε από σκιές και τσακωμούς η ιστορία του παιδιού αυτού μας «ταρακουνάει» λίγο το μυαλό και μας βγάζει από την πόλωση των ημερών.

Την ιστορία την φέρνει στην επικαιρότητα η DailyMail. Ο Χένρι Πάβιτ είναι μικροσκοπικός για την ηλικία του και χρειάζεται συχνές εγχειρήσεις για την καρδιά του. Αλλά όλα αυτά τα αφήνει πίσω του και παίζει ποδόσφαιρο σε πείσμα όλων όσων αμαυρώνουν οτιδήποτε έχει να κάνει με τον αθλητισμό.

Ο Χένρι έχει σύνδρομο Down. Δεν τρεφόταν κανονικά μέχρι την ηλικία των τριών και δεν περπατούσε μέχρι τα πέντε. Σήμερα είναι επτά ετών είναι μικροσκοπικός για την ηλικία του και χρειάζεται πολύ συχνά εγχειρήσεις για την πάθηση στην καρδιά που έχει. Αυτά είναι τα «προβλήματα» που έχει να αντιμετωπίσει αυτό το αγόρι. Ακούγονται σοβαρά όντως. Όμως ο Χένρι αγαπά το ποδόσφαιρο. Αυτό που σε όλο τον κόσμο έχει μετατραπεί σε κάτι άλλο από το να κλοτσάς μια μπάλα και να είσαι χαρούμενος. Αλλά για τον Χένρι είναι κίνητρο να προσπαθεί, να είναι καλά και να παίζει ποδόσφαιρο με τα άλλα παιδιά. Ο πατέρας του Χένρι Ντάν Πάβιτ δήλωσε:«Το απολαμβάνει, το αγαπά. Πιστέψαμε ότι είναι σπουδαίο κίνητρο. Λατρεύει να παίζει με άλλα παιδιά».

Η ιστορία ήρθε στην δημοσιότητα γιατί ο Χένρι και ο μπαμπάς του πήραν μέρος Football NSW Football4All Gala Day και τραβήχτηκαν κάποιες φωτογραφίες.

«Δεν ξέραμε ότι μας έβγαζαν φωτογραφίες. Είμαστε πολύ χαρούμενοι, είναι όμορφες φωτογραφίες. Φαίνεται ο δεσμός που έχουμε και πόσο κοντά είναι ο ένας στον άλλο.

Παίζουμε ποδόσφαιρο και έχει επίδρασή όπως βλέπετε και στο παιδί και σε εμένα. Απλά απολαμβάνουμε ο ένας την παρέα του άλλου».

Ο Χένρι έτρωγε με ορό μέχρι την ηλικία των τριών και έπρεπε να βρεθεί στην Αυστρία όταν για να δεχτεί μια εξειδικευμένη θεραπεία.

«Είναι ένα πρόγραμμα που μαθαίνουν στα παιδιά που έχουν προβλήματα με την σίτιση τους να τρώνε και να πίνουν μόνα τους.

Έπρεπε να σιτίζεται από την γέννηση του γιατί έκανε εγχειρήσεις και ήταν πολύ άρρωστος μεταξύ αυτών και δεν μπορούσε να τραφεί, έτσι συνήθισε να τον ταΐζουν και δεν προσπαθούσε να φάει τίποτα μόνος του».

Ο Χένρι θα γίνει 7 χρονών τον Αύγουστο και είναι πολύ κάτω από τον μέσο όρο της ηλικίας του σωματικά. Ζυγίζει 13,2 κιλά και σε ύψος δεν ξεπερνά το 1 μέτρο. Περπάτησε πρώτη φορά χωρίς βοήθεια όταν ήταν 5 χρόνων και επικοινωνεί χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό λέξεων αλλά και τραγούδια. Ενώ έχει και άλλα προβλήματα κυρίως στην καρδιά του, ο Χένρι πρέπει να υποβάλλεται πολύ συχνά σε εγχείρηση για να την αποκαθιστούν καθώς μεγαλώνει.

Ο μπαμπάς του μικρού «μαχητή» δήλωσε: «Είναι πολύ χαρούμενο αγόρι, με πολύ καλούς τρόπους. Είναι ένα αγαπητό και όμορφο αγοράκι. Λατρεύει να διαβάζει την αλφάβητο αλλά και αριθμούς, είναι σαν ένα μεγάλο σφουγγάρι που «ρουφάει» και μαθαίνει τα πάντα».

Το ποδόσφαιρο για κάποιους ανθρώπους είναι κίνητρό για μια καλύτερη ζωή, είναι ένα παιχνίδι που θέλουν να γίνονται καλύτεροι για να μπορέσουν να παίξουν και να διασκεδάσουν. Αυτό το παιδάκι με τα διάφορα προβλήματα που έχει να παλέψει στην ζωή του, παίζει μπάλα με τον μπαμπά του και είναι χαρούμενο. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Ή καλύτερα αυτή είναι η μπάλα… ας επιστρέψουμε εκεί και ας αφήσουμε για λίγο τα μίση και όλα τα υπόλοιπα.

Πηγή:down-syndrome.gr

«Κάτσε σε μια μεριά επιτέλους» – η ευφυΐα των υπερκινητικών παιδιών

Είναι στην φύση των παιδιών η κίνηση, το τρέξιμο, η διαρκής ζωηρή διάθεση. Για την ομαλή εξέλιξη ενός παιδιού απαραίτητη προϋπόθεση είναι η κινητικότητα!

Η φυσική περιέργεια των παιδιών εξελίσσεται μέσα από την κίνηση. Η διαρκής περιήγηση είναι τρόπος ανακάλυψης του περιβάλλοντος. Δεν είναι άστοχη και άσκοπη. Τα ωριμάζει, τα γυμνάζει, προάγει την αυτοεικόνα τους. Βοηθά να ανακαλύψουν την σχέση εαυτού και περίγυρου. Μπορεί για εμάς τους ενήλικες να φαίνεται έντονο και ίσως ενοχλητικό, όμως για τα παιδιά είναι ενστικτώδες, αυθόρμητο και επιβεβλημένο. Η κίνηση εκτονώνει τόσο την συσσωρευμένη ενέργεια όσο και το συναίσθημα (π.χ πηδάνε πάνω κάτω όταν είναι χαρούμενα).

Το χειρότερο που μπορείς να κάνεις σε ένα παιδί είναι να το περιορίσεις, να το εμποδίσεις να τρέξει, να παίξει, να κινηθεί. Για τα μικρά μας, τα «στατικά» μαθήματα στο σχολείο είναι βαρετά, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει δράση. Όλος αυτός ο έντονος ρυθμός αρχίζει και φθίνει στην εφηβεία!

Πότε ένα παιδί ξεφεύγει από τα φυσιολογικά όρια και γίνεται υπερκινητικό;

Όταν κινείται σαν σβούρα, είναι σαν «σίφουνας» που συμπαρασύρει ό,τι βρει μπροστά του.
Όταν η υπερκινητικότητα δημιουργεί περαιτέρω υπερένταση και συναισθηματική σύγχυση.
Όταν διασπά την προσοχή και δημιουργεί αδυναμία να συγκεντρωθεί για πάνω από 5-10 λεπτά σ’ ένα αντικείμενο.

Το υπερκινητικό παιδί είναι κατά κύριο λόγο παρορμητικό, με ελλείμματα στην υπομονή, την προσμονή και την αυτοπειθαρχία, από ότι τα τυπικά συνομήλικα. Αποτελεί κατά βάση μια νευροφυσιολογική ανωριμότητα που δεν επιτρέπει στο άτομο να ανταποκριθεί σταθερά σε φυσιολογικούς κανόνες και περιοριστικές συνθήκες της οικογένειας και της κοινωνίας. Μπορεί επίσης  να οφείλεται σε άγχος, ανασφάλεια ή στην ανάγκη του παιδιού να αποτελεί το επίκεντρο της προσοχής και να το καταφέρνει με αυτόν τον τρόπο. Δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση νοητικό,γνωστικό θέμα ή πρόβλημα επικοινωνίας.

Οι υπερκινητικοί άνθρωποι, αν δεν συνοδεύεται η συμπεριφορά από κάποια άλλη διαταραχή, είναι εξωστρεφείς, γεμάτοι ζωντάνια και ενεργητικότητα. Είναι πρόθυμοι, φιλότιμοι, η αποτύπωση της χαράς, της ζωής. Άνθρωποι που νιώθουν και σκέφτονται πολλά περισσότερα απ’ όσα μπορούν να εκφράσουν. Ευφυέστατοι με πληθώρα ιδεών, αυξημένη φαντασία, αγάπη για τα ζώα  αλλά και τα επικίνδυνα σπορ που ανεβάζουν την αδρεναλίνη.

Η αλήθεια είναι ότι με το υπερκινητικό παιδί κουράζεσαι ως γονιός, με τον υπερκινητικό ενήλικα δεν βαριέσαι ποτέ. Δεν σ’ αφήνει να βαρεθείς, γιατί ο ίδιος απεχθάνεται την ρουτίνα.

Όταν ένα υπερκινητικό παιδί τυγχάνει αγάπης, αποδοχής και κατανόησης μετατρέπεται σ’ έναν μαγικό ενήλικα. Μια προσωπικότητα ολοκληρωμένη με αυτοπεποίθηση  που κυνηγάει αυτό που θέλει από τη ζωή. Ίσως σε ορισμένες περιστάσεις το «ζειν….επικινδύνως» να τους αντιπροσωπεύει.

Καλό και σωστό θα ήταν, λοιπόν, αν έχεις την τύχη να μεγαλώνεις ένα υπερκινητικό παιδί να αφήνεις το χώρο, το χρόνο και τις ευκαιρίες για κίνηση. Χωρίς κριτική ή μαλώματα του στιλ «αμάν πια! με ζάλισες!» που θα δημιουργήσουν ενοχές και ανάγκη αντίδρασης στο παιδί.

Στα μικρά παιδιά αρκεί η οριοθέτηση και οι ευκαιρίες εκτόνωσης μέσα από οργανωμένες ή μη δραστηριότητες. Στα μεγαλύτερα παιδιά βοηθάει πολύ ένα οργανωμένο πρόγραμμα καθημερινότητας που περιλαμβάνει άσκηση όπως κολύμπι, ή και πολεμικές τέχνες! Στην περίπτωση όμως που παρατηρείτε έκπτωση στην καθημερινή του λειτουργικότητα λόγω υπερκινητικότητας όπως (κακή σχολική επίδοση, επιθετικότητα λόγω υπερβολικού παρορμητισμού, αδυναμία να συνεργαστεί) τότε καλό είναι να απευθυνθούμε σε έναν ειδικό.

Η επιδοκιμασία, η επιβράβευση αποτελεί σημαντικό στοιχείο τροφοδότησης μιας καλής συμπεριφοράς.

Αφήστε το υπερκινητικό παιδί να τρέχει, να παίζει, να χαίρεται μέσω της εκτόνωσης. Δείξτε του εμπιστοσύνη και αγάπη χωρίς όρια. Να είστε βέβαιοι ότι θα την ανταποδώσει.

www.themamagers.gr

Νεραιδα της ζωής μου

Το άργησα λίγο αυτο το κείμενο συγχώρεσε με…
Ειναι τόσα πολλα αυτα που εχω να κάνω ειναι τόσα πολλα αυτα που ζούμε καθημερινά που δεν ειχα δέκα λεπτά ηρεμίας να καταφέρω να πληκτρολογήσω όλα αυτα που θελω να σου πω…
Ξέρεις πως τιποτα δεν μου αρέσει να το κάνω γιατι πρεπει όταν πρεπει… Θελω όλα να ειναι κατάλληλα …
Θελω να εχω χρονο να «γράψω» αυτα που καθημερινά χορεύουν στο κεφάλι μου για σένα να καταγράψω τα λογια που ακούω σαν μουσική στο κεφάλι μου όταν αντικρίζω το πρόσωπο σου…
Σε παρατηρώ κάθε μα κάθε μερα …. Εχουμε περάσει πολλα αλλα τιποτα δεν εχει καταφέρει να χαλάσει αυτην σου την γλυκα…
Βλέποντας σε με φαντάζομαι ξανά παιδι…

Με λατρεύεις τόσο που στη ζωή μου δεν εχω νιώσει τόση αγάπη κ λατρεία απο κανέναν..
Με ζητάς με ψάχνεις θέλεις να ειμαστε μαζί … Εμεις που μέχρι τα 3 σου ήμασταν ένα ! Αυτοκόλλητα πρωι βράδυ ζούσες κ μεγαλώνες απο την αγάπη που παρήγαγε το σώμα μου… Απίστευτο …
Σε κοιτάζω και εχω τόσα πολλα ανάμεικτα συναισθήματα…
Λιώνω ομορφιά μου λιώνω κάθε φορά που κοιτάζω τα υπέροχα εκφραστικά σου ματια… Κάθε φορά που μου κελαηδάς σ αγαπω … Παίρνω δύναμη με κάθε αγκαλιά που μου κανεις … Κι όταν με φιλάς στην καρδούλα για να γίνω καλα πετάω μωρό μου…
Θελω να σου ζητήσω συγνωμη για ολες τις φορές που χάνοντας την ψυχραιμία μου ύψωσα τη φωνή μου συγνωμη που δουλεύω τόσες ώρες κ μένω μακριά σου… Συγχώρεσε με για τις φορές που δεν μπόρεσα να σε προστατέψω ξέρεις πως θα έδινα κ την ιδια μου την ζωή να μην σε αγγίξει τιποτα σε αυτη την ζωή …
Σε ευχαριστώ που ήρθες στη ζωή μου που είσαι ενας Άγγελος που έχεις τόσο μεγάλη καρδιά κ κατανόηση…
Θελω να είσαι ευτυχισμένη δυνατή τυχερη γερή και να με αξιώσει ο θεός να ζήσω ολες τις σημαντικές στιγμές της ζωής σου…
Να κρατήσω την υπόσχεση που σου εχω δώσει…
Λατρεμένη μου κόρη σου χρωστάω τόσα πολλα …
Όση δύναμη βρήκα την βρήκα γιατι έπρεπε να παλέψω για εσας όση σταθερότητα στις
αποφάσεις μου εχω ειναι γιατι οφείλω να ειμαι το παράδειγμα σας… Σε αγαπω μικρή μου Σουρλουλου
Νεραιδα της ζωής μου
Η μαμά σου

Η ΚΟΥΚΛΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΙΚΑΙΑ…

Η Φεδρα έχει μια κούκλα. Της την έφερε ο Άγιος Βασίλης.
Την ντυνουμε.
Την γδύνουμε.
Την χτενιζουμε.
Την πάμε βόλτα.
Την ταΐζουμε.
Την κοιμιζουμε.
Είναι κινεζικη. Που σημαίνει ότι η παραγωγή της είναι μαζική και υπάρχουν εκατομμύρια ίδια κομμάτια σε όλο τον κόσμο.
Μία κάπου σε μια φάρμα στην Αυστραλία.
Μία σε ένα διαμέρισμα στις ΗΠΑ.
Μία στις φαβελες της Βραζιλίας.
Μία στα χωριά της Τουρκίας.
Μία διέσχισε ολόκληρο Αιγαίο στην καρδιά του χειμώνα.
Μία νανουρισε ορφανά στη Συρία.
Μία ιδια είχε ένα κοριτσάκι χθες το βράδυ στη Νίκαια.

Δεν ξέρω αν πρέπει να νιώσω αγανάκτηση, λύπη, απόγνωση ή φόβο. . .

Ξέρω μόνο ότι η κόρη μου έχει μια ίδια κούκλα.

Μαίρη Γαλάνη

Μαμά-Ειδική Παιδαγωγός

www.childit.gr

Διακοπές είμαστε, ας βγούμε απ’ το πρόγραμμα!

 

Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά – και ακόμη περισσότερο τα μωρά – αισθάνονται ασφάλεια και σιγουριά όταν υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα μπάνιου, φαγητού και ύπνου, το οποίο ακολουθούν καθημερινά. Ιδίως στο θέμα του ύπνου, που πολλά παιδιά αντιμετωπίζουν κάποιες δυσκολίες, είναι πολύ σημαντικό να δημιουργείται μια ρουτίνα που να λειτουργεί καθησυχαστικά γι’ αυτά.

Τι γίνεται όμως όταν φτάνει η ώρα των διακοπών; Ενόψει των πρώτων διακοπών, πολλές νέες μαμάδες μαζί με την ανυπομονησία για ξεκούραση, αισθάνονται άγχος, ακόμα  και τρόμο μερικές φορές, για το πώς θα δημιουργηθεί το πρόγραμμα χωρίς ουσιαστικά να βγάλουν τα παιδιά απ’ το πρόγραμμα! Παράλληλα όμως ανάγκη όλων των γονιών είναι στις διακοπές τους να ξεδώσουν, να ξεκουραστούν αλλά και να διασκεδάσουν. Πώς λοιπόν μπορούν να συνδυαστούν αυτά προκειμένου να περάσουμε όμορφες και ξεκούραστες διακοπές;

Καταρχήν  για να μην απογοητευτούμε, θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι τα παιδιά στις διακοπές θα βγουν κι αυτά, όπως όλοι μας, από το πρόγραμμά τους.  Αν έχουμε στο μυαλό μας ότι δεν είναι και τόσο κακό να παρεκκλίνουμε για λίγο διάστημα απ’ τη ρουτίνα μας, σίγουρα θα χαλαρώσουμε πρώτα εμείς και θα περάσουμε καλύτερα.

Τι σημαίνει αυτό όμως πρακτικά; Συνήθως το πρόβλημα δημιουργείται με την «ιεροτελεστία» του βραδινού ύπνου. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα παιδιά έχουν μάθει πως νωρίς το βράδυ κάνουν το μπάνιο τους, πίνουν το γάλα τους και με απόλυτη ησυχία και ηρεμία ξαπλώνουν στο κρεβάτι τους και κοιμούνται. Δεν πειράζει πραγματικά αν στις διακοπές κοιμηθούν με διαφορετικό τρόπο! Μπορεί κάποιες φορές να πιουν το γάλα τους και να κοιμηθούν στο καρότσι, ενώ οι γονείς απολαμβάνουν τη βραδινή τους βόλτα. Φυσικά μπορεί κάποια στιγμή να ξυπνήσουν… Ε και λοιπόν; Ίσως χρειάζονται μια μικρή βόλτα και λίγο αργότερα θα ξανακοιμηθούν!

Ή αν πρόκειται για μεγαλύτερα παιδιά, μπορούν να «ξενυχτήσουν» λίγο παραπάνω. Μπορούμε να σχεδιάσουμε μια έξοδο για φαγητό ή ποτό δίπλα στη θάλασσα, όπου τα παιδιά θα έρθουν μαζί μας, θα περιμένουν με αγωνία να φάνε το παγωτό τους μετά το φαγητό και σίγουρα θα ενθουσιαστούν που έκαναν κάτι που «κάνουν μόνο οι μεγάλοι»! Καλό είναι σε αυτή την περίπτωση να έχουμε φροντίσει να έχουμε μαζί μας και κάποια αγαπημένα τους παιχνίδια, που θα τα απασχολήσουν όταν αρχίζουν να κουράζονται…

Είναι βέβαια σημαντικό να μην εξαντλήσουμε τα παιδιά, αναγκάζοντάς τα να προσαρμοστούν στο πρόγραμμα των διακοπών που ιδανικά θα θέλαμε να είχαμε! Για να περάσουμε ένα υγιές και ευχάριστο καλοκαίρι, θα πρέπει τα παιδιά να ξεκουράζονται επαρκώς και να μην παραμένουν στο ήλιο όλη την ημέρα, προκειμένου να νοιώθουν καλά και να μπορούν να κάνουν πράγματα που τα ευχαριστεί.

Η καλύτερη συνταγή για τις καλοκαιρνές διακοπές είναι ένας συνδυασμός των αναγκών γονιών και παιδιών. Κάποιες μέρες θα προσαρμοστούν οι γονείς στις ανάγκες των παιδιών τους και κάποιες άλλες τα παιδιά θα ακολουθήσουν τους γονείς τους στο δικό τους πρόγραμμα. Σημασία έχει να καταλάβουμε την πραγματική έννοια των διακοπών! Γιατί άλλωστε, τι σημαίνει «διακοπές»; Πολύ απλά ότι διακόπτουμε κάτι που κάνουμε συστηματικά για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Αν το έχετε στο μυαλό σας, θα πέρασετε σίγουρα καλύτερα. Και να θυμάστε ότι το άγχος μας μεταφέρεται πάντα στα παιδιά! Γι’ αυτό αν αποφασίσετε να ακολουθήσετε τις παραπάνω προτάσεις, θα πρέπει πρώτα να χαλαρώσετε εσείς οι ίδιοι και να απολαύσετε τις διακοπές με τα παιδιά σας! Έτσι θα περάσετε σίγουρα καλύτερα!

Πηγή:www.mytwins.gr

Ο άντρας παλιάς κοπής, είναι αναντικατάστατος

Άνδρας Παλαιάς Κοπής(ΑΠΚ), gentleman, κύριος με όλη τη σημασία της λέξης, «κύριος με το Κάππα κεφαλαίο».
Ποια είναι αυτά τα συστατικά και χαρακτηριστικά, τα οποία καθιστούν κάποιον άνδρα, παλαιάς κοπής;
Επιχειρώ να καταγράψω κάποια απ΄αυτά.
Κύριο χαρακτηριστικό του ΑΠΚ είναι ότι ξέρει να φέρεται προς όλους. «“Όταν δε λέμε όλους εννοούμε όλους.» (Γυναίκες, υφισταμένους, παιδιά, αδύναμους, σερβιτόρους)
Η στάση του απέναντι στις γυναίκες είναι κάτι το οποίο κάθιστά τον ΑΠΚ διακριτό από μακρυά. Όταν μια κυρία είναι μαζί του δεν πληρώνει ποτέ η κυρία. Αν ο άνδρας δεν έχει χρήματα, προφασίζεται πονοκέφαλο και δεν βγαίνει μαζί της.=

Όταν είναι μαζί με μία κυρία, αυτή δεν πιάνει ποτέ πορτοφόλι, πόμολο, μπουκάλι και αναπτήρα.

Ο ΑΠΚ δεν ρωτά που θα πάνε, πηγαίνει από το σπίτι της την πηγαίνει όπου αυτός κρίνει και την επιστρέφει ΠΑΝΤΑ στο σπίτι της, έστω κι αν αυτός μένει στο Περιστέρι , αυτή στη Βουλιαγμένη και έχουν βγει στο Μαρούσι.
Ο ΑΠΚ δεν διαλαλεί, ούτε αφήνει υπονοούμενα σχετικά με τη σχέση την οποία έχει με κυρίες.
Δεν αναφέρεται ποτέ σε ερωτικά κατορθώματα, παιγνίδια επιβολής εξαιρετικές επιδόσεις κλπ.
Δεν αγγίζει ποτέ μια γυναίκα εκτός από μία απλή χειραψία. Εξαιρούνται η κόρη του, η συζυγός του και η ερωμένη του. Παλιότερα φορώντας καπέλο χαιρετούσαν ανασηκώνοντας το.
Δεν εκφράζει ποτέ δημοσίως το θαυμασμό του για άγνωστες κυρίες οι οποίες περνούν τυχαίως από μπροστά του πόσο μάλλον εμπλέκοντας και την μητέρα του. («Τι είσαι μάνα μου!!!»)
Δεν κτυπά ποτέ κάποια κυρία εκτός σεξ, αλλά και στο σεξ χρειάζεται η συγκατάθεση της κυρίας.

Δεν φλερτάρει ποτέ κάποια, αν συνοδεύει μία άλλη.
Δεν βιάζει ποτέ κάποιον ή κάποια ούτε σωματικά ούτε ψυχολογικά.
Ξέρει να ντυθεί αναλόγως της περίστασης. Η σαγιονάρα, η άσπρη κάλτσα (εκτός αθλητικής περιβολής), η βερμούδα εκτός παραλίας, πρέπει να απαγορευτούν.
Αναλαμβάνει τις ευθύνες των αποφάσεων του, των ενεργειών του και της τυχούσας εξουσίας (Έχω βαρεθεί να ακούω χρόνια πολλά μεγαλοεπιχειρηματίες οι οποίοι δεν γνώριζαν τι έπρατταν οι υφιστάμενοί τους.)

Ο ΑΠΚ δεν χρειάζεται να βρίζει, αρκεί μία ειρωνική φράση να βάλει τους άλλους στη θέση τους.
Δεν είναι φανατικός με τίποτα (Ποδόσφαιρο , θρησκεία, κόμματα) και δεν είναι φανατικός γιατί είναι σκεπτόμενος και γνωρίζει ότι όλα στη ζωή έχουν τις αδυναμίες τους.

Δεν χάνει το χιούμορ του ποτέ.
Δεν επιδεικνύει ποτέ μα ποτέ, τίποτα μα τίποτα. Δεν νοιώθει περήφανος για το αυτοκίνητο το οποίο κατέχει  τη βίλα, την πισίνα, τα λεφτά, τη θέση.
Στα καφέ δεν κάθεται μισοξαπλωμένος καπνίζοντας πουράκλα κοιτώντας το ταβάνι.
Δεν φορά χρυσά κοσμήματα πλην συγκεκριμένων κι ελαχίστων.
Δεν ασχολείται όλη μέρα με το κορμί του και το προσωπό του. Κυρίως δε, δεν θεωρεί ότι θα γίνει αρεστός σε μία κυρία αν της μιλά διαρκώς για την αποτρίχωση του και την κρέμα νυκτός την οποία χρησιμοποιεί.
Δεν μιλά για ανθρώπους και αντικείμενα αλλάζοντας το μέγεθός τους (ψαρούκλα, γκομενάκι, αυτοκινητάρα, γυναικάρα μου…)
Ο λόγος του είναι συμβόλαιο.
Δεν κρύβεται ποτέ και από κανέναν εκτός και είναι τρομοκράτης.
Δεν λέει ποτέ «θα δούμε» . Ξέρει πάντα τι πρέπει να γίνει και τι θέλει να γίνει..
Είναι φιλάνθρωπος χωρίς να το ξέρει κανείς.
Ανοίγοντας τη πόρτα μιας τουαλέτας αν μέσα είναι μία κυρία, ο ΑΠΚ θα πει «Με συγχωρείτε κύριε, δεν το ήξερα«.

Όλα αυτά και άλλα πολλά υπαγορεύουν μια συμπεριφορά η οποία καθιστά έναν άνδραΆνδρα Παλαιάς Κοπής. Μια τέτοια συμπεριφορά συχνά γίνεται αντικείμενο χλευασμού από τους άλλους άλλα ποιος ασχολείται με υποκείμενα τέτοιου διαμετρήματος;

Όσο για τις κυρίες, οι οποίες κρυφογελούν με τέτοιες συμπεριφορές, να ξέρετε ότι τρία πράγματα μπορεί να συμβαίνουν:

– δεν έχουν παιδεία
– έχουν προσδιορίσει τον εαυτό τους ως   «ταγάρι»
– «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια».

Οι κυρίες αυτές για τον ΑΠΚ είναι αόρατες, δεν υφίστανται.

Αυτά για πρώτο κεφάλαιο. Ο ΑΠΚ βελτιώνεται διαρκώς.

Γράφει ο  Ανδρέας Θεοδωρακόπουλος

Πηγή

Διαβάστηκε εδώ: www.anapnoes.gr

Να ήταν πιο δυναμικός…

Κώστας 4 χρονών

(Ο Κώστας και η μαμά του έχουν πάει σε ένα παιδικό πάρτυ. Ο Κώστας με το που μπήκανε πήγε πίσω από το πόδι της μαμάς του και κάθισε μαζί της στον καναπέ)

Χμμ μεγάλος χώρος, έχει πολλά παιδάκια. Πολλά παιχνίδια. Θέλω να τα δω όλα. Έχει φασαρία, δεν ξεχωρίζω εύκολα τι θέλω, τρέχουν και παίζουν όλα τα παιδάκια και δεν ξέρω ποιό παιχνίδι είναι ελεύθερο για να παίξω. Δεν ξέρω ποιό θέλω ακόμα. Ίσως το πυροσβεστικό, έχω και εγώ τέτοιο. Ίσως το ποδηλατάκι, να περιμένω λίγο να τελειώσει το παιδάκι. Πωπω αυτό φωνάζει πολύ και τρέχει, δεν μου αρέσει, μπορεί να μπερδευτώ ή να πέσω απάνω του, να το προσέχω. Από εκεί είναι η κουζίνα αν θέλω νερό, κι εκεί έχει φαγητό, θα φάω μετά. Τι να είναι άραγε στο χωλ; Που είναι το δωμάτιο του Αντωνάκη;

– Κωστάκη έλα αγόρι μου έχει τόσα παιχνίδια εδώ, έλα μην ντρέπεσαι, σε μένα κοντά θα κάθεσαι, ήρθαμε εδώ για να παίξεις, κοίτα τον Αντωνάκη που παίζει μπάλα, πήγαινε κι εσύ να παίξεις. Έλα πήγαινε, άντε

Χμμ η μαμά μου θέλει να πάω, νομίζει ότι ντρέπομαι και δεν της αρέσει που κάθομαι εδώ κοντά της, κάτι δεν της αρέσει. Πρέπει να κάνω κάτι μάλλον, κάτι την ενοχλεί που κάνω, δεν καταλαβαίνω τι κάνω και δεν της αρέσει.

– Μαμά σε λίγο θέλω να πάω
– Σε λίγο θα φύγουμε Κωστάκη, δεν θα κάτσουμε πολύ ώρα. Έλα πήγαινε αγορίνα μου κοίτα πόσα παιχνίδια, έλα μην κάθεσαι κοντά στη μαμά, μην φοβάσαι, πήγαινε

Φοβάμαι; Μα δεν φοβάμαι, θα έπρεπε να φοβάμαι; Τι να φοβάμαι;; Θέλω σε λίγο αλλά η μαμά θέλει τώρα, αυτό είναι μάλλον δεν της αρέσει που δεν πάω τώρα. Νομίζει ότι φοβάμαι που δεν πάω τώρα. Μα δεν θέλω τώρα ακόμα, αλλά δεν θέλω η μαμά μου να νομίζει ότι φοβάμαι, θα πάω αφού το θέλει η μαμά μου. Λες να πρέπει να φοβάμαι κάτι;; 

– Έτσι μπράβο αγόρι μου, άντε

Άρεσε στη μαμά μου. Κάτσε να δω ο Αντώνης παίζει ακόμα με το ποδηλατάκι; 
– Αντώνη να παίξω;
– Όσι
– Λίγο, θέλω
– Όοοοσιιι

Μάλλον είναι καινούριο το ποδήλατο, είναι δώρο και του αρέσει

– Αντωνααάκη δώσε λίγο το ποδήλατο σου στον Κώστα να κάνει και αυτός

– Οοοόσι

Η μαμά του είπε να το πάρω, δεν κατάλαβα, πάω να το πάρω

– ΟΟόσι! 

( Ο Αντώνης σπρώχνει τον Κώστα και πέφτει πίσω. Ο Κώστας σηκώνεται και φέυγει, πάει πάλι στη μαμά του)

Ο Αντώνης δεν ήθελε καθόλου να πάρω το ποδήλατο του. Δεν μου άρεσε που με έσπρωξε. Δεν θα παίξω με τον Αντώνη, πρέπει να τον προσέχω, σπρώχνει. Θα παίξω με την Μαρία, βλέπω είναι πιο ήσυχη, μου αρέσει.

– Είδες βρε παιδί μου, δεν διεκδικεί, έτσι απλά σηκώθηκε και έφυγε, δεν έμεινε εκεί να διεκδικήσει το ποδήλατο κι αυτός. Τον έσπρωξε και δεν έκανε τίποτα. Δεν ξέρω τι να κάνω να τον κάνω πιο δυναμικό. Έτσι κάθε φορά που τον σπρώχνουν δεν κάνει τίποτα, φεύγει.

Τι λέει η μαμά μου; Δεν της άρεσε που έφυγα; Κάτι ήθελε να κάνω, κάτι δεν της άρεσε. Κάτι δεν κάνω καλά. Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω για να χαρεί η μαμά μου. Να πάω πάλι στον Αντώνη; Μα θέλω τη Μαρία. Θα πάω πάλι στον Αντώνη, μάλλον θέλει να παίξω με τον Αντώνη. Όλο θέλει να παίζω με τον Αντώνη, την κάνει χαρούμενη

Ωωω ο Αντώνης πηδάει ψηλά, πολύ ψηλά, πλάκα έχει, θα τον βλέπω, έχει πλάκα. Να δω την μαμά μου το βλέπει τι πλάκα έχει;

– Κοίτα τον απλά χαζεύει, δεν τολμάει και αυτός να πηδήξει, έτσι θέλει αλλά φοβάται, κι ενώ φοβάται όλο με τον Αντώνη είναι. Τον λυπάμαι τον καημένο, δεν ξέρει πως να το χειριστεί.

Χμμ η μαμά μου δεν είναι χαρούμενη, κάτι κάνω και δεν της αρέσει. Μα παίζω με τον Αντώνη, δεν τον βλέπει τι πλάκα έχει; Κάτι πρέπει να κάνω, θέλει να πηδήξω κι εγώ, θέλει να τον σταματήσω, θέλει να φύγω; Δεν ξέρω.

– Πήδα κι εσύ Κωστάκη, πήδα σαν τον Αντώνη μπορείς, έλα αγορίνα μου δοκίμασε κι εσύ

Μα δεν θέλω, θέλω να βλέπω τον Αντώνη, έχει πιο πλάκα. Αφού το θέλει η μαμά μου, θα πηδάω κι εγώ

( Ο Κώστας πηδάει και πέφτει και χτυπάει. Κλαίει)

Μα δεν ήθελα να πηδήξω, δεν μαρέσει να πηδάω, και τώρα η μαμά μου δεν θα είναι χαρούμενη, ήθελα απλά να βλέπω, πρέπει να πηδάω σαν τον Αντώνη να την κάνω χαρούμενη.

– Δεν μπορείς ματάκια μου να πηδήξεις ε; Και θέλεις κι εσύ ε; Έλα μη μου στεναχωριέσαι, θα μάθουμε να πηδάμε σαν τον Αντώνη, εσύ ξέρεις άλλα πράγματα καλύτερα, αλλά μπορείς κι εσύ, έλα να πηδήξουμε μαζί

Μπορώ, δεν θέλω να πηδάω, γιατί δεν μπορώ; Δεν μαρέσει να πηδάω, θέλω να πηδάω εκεί που ξέρω και όταν μου έρχεται, προτιμάω να περπατάω, γιατί η μαμά μου δεν θέλει να περπατάμε μαζί, ας πηδήξω

(Στο αυτοκίνητο…)

– Αγορίνα μου το καταλαβαίνω ότι κάποια πράγματα σου είναι δύσκολα, και ενώ θέλεις να παίζεις με τον Αντώνη νιώθεις ότι δεν είσαι δυνατός σαν κι αυτόν, αλλά εγώ πιστεύω σε σένα, είσαι δυνατός, και θα δεις θα τα καταφέρεις

 Δεν είμαι δυνατός λέει η μαμά. Και δεν της αρέσει, δεν είμαι σαν τον Αντώνη. Θα βλέπω τον Αντώνη να δω τι κάνει, θέλω να με αγαπάει η μαμά μου. Δεν ξέρω πως είναι να είσαι δυνατός σαν τον Αντώνη, δυνατός όπως θέλει η μαμά μου…

Πόσο πολύ παρεμβαίνουμε στο χαρακτήρα του παιδιού μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε, πόσο πολύ η δική μας εικόνα για το τι θα θέλαμε να είναι, επεμβαίνει στη ζωή του και διαστρεβλώνει την εικόνα του. Ο Κώστας ήρεμα και ωραία μπήκε σε καινούριο χώρο και τον εξέταζε πριν νιώσει άνετα και σίγουρος για το τι θέλει να κάνει. Η μητέρα του λανθασμένα το εξέλαβε σαν ντροπή, φόβο, βάζοντας του ιδέες αλλά το πιο σημαντικό δίνοντας του το μήνυμα ότι δεν είναι ευχαριστημένη με τη συμπεριφορά του και ότι θα πρέπει να κάνει κάτι άλλο από αυτό που θέλει για να την κάνει να χαρεί. Συνέχεια η μαμά δίνει στο παιδί μηνύματα για το πως θα πρέπει να είναι για να ικανοποιηθεί η ίδια, όχι συνειδητά, από άγχος να είναι το παιδί της πιο δυναμικό, πιο κοινωνικό, να διεκδικεί. Ο Κώστας απλά χαζεύει τον Αντώνη να πηδάει, το μυαλό του πάει μέχρι εκεί, η μαμά του τον ποτίζει με ιδέες ανικανότητας, τον συγκρίνει με ένα παιδί με διαφορετικό χαρακτήρα και τον κάνει να νιώθει ανίκανο να την ικανοποιήσει αλλά και να μπει σε μια διαδικασία πάλι να κάνει κάτι που δεν θέλει. Σιγά σιγά ο Κώστας θα κοιτάει τη μαμά του να δει αν αυτό που κάνει την χαροποιεί και θα υιοθετήσει συμπεριφορές που ξέρει ότι κάνουν τη μαμά του χαρούμενη. Θα χάσει τον εαυτό του δηλαδή.Ας βγάλουμε από το μυαλό μας οποιαδήποτε εικόνα έχουμε για το παιδί μας και ας το δούμε για αυτό που είναι. Να νιώσει άνετα με τον εαυτό του να τον αγαπήσει και να τον βελτιώσει το ίδιο όπως θέλει αν θέλει στο ασφαλές δικό μας περιβάλλον

Εμπνευσμένο από το Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας, Αλις Μιλλερ. – See more at:

Πηγή:toddlersthoughts.blogspot.gr

Γιατί τα Γαλλάκια δεν παχαίνουν;

Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Μία μαμά _ βέρα Ελληνίδα _ τρέχει πανικόβλητη στην παραλία μ” ένα ταπεράκι γεμάτο μακαρόνια με κιμά στα χέρια και την φράση: “Φάε λίγο παιδάκι μου, όλο παίζεις!”. Λίγο αργότερα, η ίδια μαμά “κυνηγάει” το ίδιο τρίχρονο παιδάκι με μία μπανάνα στο χέρι και λίγο πιο μετά με ένα κρουασάν σοκολάτας. Και δυστυχώς, δεν είναι η μοναδική…

Σύμφωνα με το πόρισμα της τελευταίας έκθεσης του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα παγκοσμίως (!) σε παιδική παχυσαρκία” καθώς το 44% των αγοριών και το 38% των κοριτσιών σχολικής ηλικίας στην Ελλάδα είναι παχύσαρκα ή υπέρβαρα.

Την ίδια στιγμή, η Γαλλία έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά παιδικής παχυσαρκίας στον ανεπτυγμένο κόσμο ενώ αποτελεί την μοναδική χώρα στην οποία τα ποσοστά της παιδικής παχυσαρκίας παρέμειναν σταθερά κατά την τελευταία δεκαετία την ώρα όπου σε άλλες χώρες τραβούσαν την ανιούσα. Τι είναι όμως αυτό που κρατά τα γαλλάκια αδύνατα; Σίγουρα όχι οι γνώσεις των γονιών τους επάνω σε θέματα διατροφής καθώς μία πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι οι Γάλλοι γνωρίζουν ελάχιστα πράγματα αναφορικά με τα ευεργετήματα της καλής διατροφής.

Ωστόσο, όπως ισχυρίζονται ο Paul Rozin καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο της Πενσυλβανία _ και ο Γάλλος συνάδελφός του Claude Fischler οι οποίοι συνεργάστηκαν σε μία σειρά διαπολιτισμικών ερευνών, “Οι Γάλλοι έχουν λιγότερο άγχος σε σχέση με τους υπόλοιπους λαούς απέναντι στο φαγητό κι αυτό είναι κάτι που τους κρατά αδύνατους. Οι Αμερικανοί για παράδειγμα τείνουν να συνδέουν τα τρόφιμα με την υγεία κι όχι με την ευχαρίστηση και ανησυχούν για το φαγητό σε μεγαλύτερο βαθμό από κάθε άλλο έθνος. Αν βάλεις μπροστά σε έναν Αμερικανό ένα κέικ σοκολάτας το πρώτο πράγμα που θα σου πει είναι ‘’ενοχή’’ και ‘’θερμίδες’’ ενώ οι Γάλλοι θα σου απαντήσουν ‘’γιορτή’’ και ‘’απόλαυση’’.»

“Γιορτή” και “απόλαυση” χαρακτηρίζουν επίσης και τα μικρά παιδιά την σχέση τους με το φαγητό, καθώς έτσι είναι μαθημένα. Τα Γαλλάκια τρώνε πολλές φορές μέσα στην ημέρα και μάλιστα το ίδιο φαγητό με τους ενήλικες ενώ διδάσκονται από πολύ μικρή ηλικία να αγαπούν τα ραπανάκια, το τριμμένο καρότο, τα φρέσκα ψάρια και το… ροκφόρ!

Αυστηροί κανονισμοί από το Γαλλικό Υπουργείο Παιδείας ορίζουν ότι τηγανητό φαγητό επιτρέπεται να σερβίρεται μόνο μία φορά το μήνα, γλυκά μία φορά την εβδομάδα, τα παιδιά θα πίνουν μόνο νερό στο μεσημεριανό ενώ η κατανάλωση τυριών, γιαουρτιών και φρούτων είναι απεριόριστη. Κέτσαπ επιτρέπεται να καταναλώνουν το πολύ μία φορά την εβδομάδα και μόνο με τα τρόφιμα στα οποία χρησιμοποιείται ως καρύκευμα, όπως λόγου χάρη η μπριζόλα. Τα μηχανήματα αυτόματης πώλησης τροφίμων απαγορεύονται ρητά και κατηγορηματικά σε όλα τα σχολεία της χώρας κάτι που σημαίνει ότι τα παιδιά δεν καταναλώνουν επεξεργασμένα τρόφιμα και ‘’fast food’’. Η άποψη των Γάλλων διατροφολόγων είναι ότι τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν να εκτιμούν όλα τα είδη των φαγητών, χωρίς να στερούνται απολύτως τίποτα. Οι Γάλλοι εκπαιδευτικοί και γονείς πρεσβεύουν ότι μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά πώς να τρώνε, ακριβώς όπως διδάσκονται πως να διαβάζουν. Οι σωστές διατροφικές συνήθειες αποτελούν μία σημαντική δεξιότητα που αποκτάται στην παιδική ηλικία. Έτσι έχουν αναπτύξει διάφορες τεχνικές μέσω των οποίων διδάσκουν στα παιδιά τους να τρώνε σωστά.

Η Karen Le Billon, καθηγήτρια Πανεπιστημίου και ειδική σε θέματα παιδικής διατροφής

συνόψισε όλα τα παραπάνω στο βιβλίο της που φέρει τον τίτλο ‘’Τα παιδιά στη Γαλλία τρώνε τα πάντα’’, το οποίο γνωρίζει τεράστια επιτυχία σε ολόκληρο τον κόσμο. Στο εν λόγω βιβλίο, η κυρία Le Billon σημειώνει μεταξύ άλλων ότι τα γαλλάκια δεν τσιμπολογούν ποτέ (!) ενώ τρώνε απαραιτήτως τρία γεύματα την ημέρα και ένα σνακ κάθε απόγευμα. Πέρα από τους γονείς, η γαλλική πολιτεία συμβάλει επίσης στην διατήρηση του σωστού βάρους των παιδιών της καθώς σε όλες τις διαφημίσεις των παχυντικών σνακς υπάρχουν αυστηρές προειδοποιήσεις για την υγεία τους, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα πακέτα των τσιγάρων! Η συγγραφέας επισημαίνει επίσης ότι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες για την διατήρηση του ιδανικού βάρους των παιδιών είναι ο τρόπος με τον οποίο μαθαίνουν να τρώνε. Για παράδειγμα, οι Γάλλοι γονείς δεν λένε ποτέ στα παιδιά τους “θέλεις λίγο ακόμη φαγητό;” αλλά “πεινάς ακόμα;” περνώντας τους εμμέσως πλην σαφώς το μήνυμα πως όταν χορταίνουμε πρέπει να σταματάμε!

Πηγή: www.babyads.gr